مشاعره...

درود

کسانی که اهل مشاعره هستن میتونن تو این تاپیک با هم رقابتی در عین رفاقت داشته باشن

بسم الله رحمن رحیم هست کلید در گنج حکیم

ماییم و می و مطرب و این کنج خراب / جان و دل و جام و جامه در رهن شراب

مدتی شد کآتش سودای او در جان ماست/زان تماناها که دایم در دل ویران ماست
ت بدید!:39:

تو مگو ما را بدان شه راه نیست / با کریمان کارها دشوار نیست
:39:

تو کجایی تا شوم من چاکرت/چارقت دوزم کنم شانه سرت:10:

تا به فراق خو کنم صبر من و قرار کو؟ / وعده ی وصل اگر دهد طاقت انتظار کو؟

و رای دیوانگان ز ما مطلب / که شیخ مذهب ما عاقلی گنه دانست

حافظ

تا سر زلف تو در دست نسیم افتاده است/دل سودا زده از غصه دو نیم افتاده است

تو مپندار که خاموشی من / هست برهان فراموشی من

نیکنامی خواهی ای دل با بدان صحبت مدار / خود پسندی جان من برهان نادانی بود

دلم تنهاست، ماتم دارم امشب / دلی سرشار از غم دارم امشب

برو ای گدای مسکین در خانه ی علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را

آخر از راه دل و دیده سر آرد بیرون / نیش آن خار که از دست تو در پای من است

ارباب حاجتیم و زبان سوال نیست/در حضرت کریم تمنــــــــــا چه حاجت است

تا شدم حلقه به گوش در میخانه ی عشق
هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

مخمورجام عشقم ساقی بده شرابی/پرکن قدح که بی می مجلس نداردآبی

یاد بگذشته به دل ماند و دریغ / نیست یاری که مرا یاری کند

درد ما رو نیست درمان القیاس
هجر ما را نیست پایان القیاس

سروچمان من چرا میل چمن نمی کند/همدم گل نمی شودیادسمن نمی کند

در این سرای بی کسی کسی به در نمیزند/به دشت پرملال ما پرنده پر نمی زند

دوست آن باشد که گیرد دست دوست / در پریشان حالی و درماندگی

یاری اندر کس نمیبینم یاران را چه شد!/دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد!

در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی/خرقه جایی گرو باده و دفتر جایی

یه توپ دارم قلقلیه سرخ و سفید و آبیه میزنم زمین هوا میره نمیدونی تا کجا میرهههههههههههههههههههههه ه:2:

شعر بگین دیگه.لوسش نکنین!!!

یا وفا یا خبر وصل تو یا مرگ رقیب
بود ایا که فلک زین دو سه کاری بکند؟

در خرابات مغان نور خدا می بینم / این عجب بین که چه نوری ز کجا می بینم

من و هم صحبتی اهل ریا دورم باد /از گرانان جهان رطل جهان مارا بس :(

سلام سوژه ی نابم برای عکاسی
ردیف منتخب شاعران وسواسی

یک کوزه شراب تا بهم نوش کنیم /زان پیش که کوزه ها کنند از گل ما

الف اول ارباب اگر برداری
یک دل سوخته میماند و بس

ساقیا پیمانه پر کن زانکه صاحب مجلست/ آرزو می خشد و اسرار می دارد نگاه

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال
با که گویم که در این پرده چه ها میبینم!

ماه خندید به کوتاهی شور و شعفم
دست بردم به تمنا و نیامد به کفم

من مست می عشقم هوشیار نخواهم شد
زین خواب خوش مستی بیدار نخواهم شد

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم وانسانم آرزوست

تا تو نگاه میکنی کار من آه کردن است
ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است

تکرار یک تصویر ، یک سوژه ،باران و...بعدش که تو رفتی
آهسته عمری می خزم تنها ،در حفره های انزوای تو

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم
که در طریقت ما کافریست رنجیدن

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا؟

الا ای آهوی وحشی کجایی؟// مرا با توست چندین آشنایی
دو تنها و دو سرگردان و بی کس// دد و دامت کمین از پیش و از پس