ای دوست، کنون که بوی گل حامی ماست زاهد بودن ما موجب بدنامی ماست
تو مو می بینی و مجنون پیچش مو تو ابرو او اشارت های ابرو
وصل من با تو همین بس که در آن کو شب تار کنم افغان و شناسی تو به آواز مرا
آمدی چشم گشودی و خزانم کردی اولین شاعر چشمان وزانم کردی
یک شب لبان تشنهٔ من با شوق در آتش لبان تو می سوزد چشمان من امید نگاهش را بر گردش نگاه تو می دوزد
درختی كز جوانی كوژ برخاست چو خشک و پير گردد كی شود راست؟
تا یار مرا ربوده از هستی خویش واقف نیم از بلندی و پستی خویش
شادی ندارد آنکه ندارد به دل غمی آن را که نيست عالم غم، نيست عالمی
یک بار بی خبر؛ به شبستان من درآ! چون بوی گل.. نهفته به این انجمن درآ
یک ذره وفا را به دو عالم نفروشیم هر چند در این عـهد خریدار ندارد
در آغاز محبت گر پشيمانی بگو با من كه دل ز مهرت بر كنم تا فرصتی دارم
ﻣﻦ ﺧﻨﺪﻩ ﮐﻨﻢ ﺑﺮ ﺗﻮ ، ﺗﻮ ﺧﻨﺪﻩ ﮐﻨﯽ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺍﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻨﺪﯾﻢ ﻫﺮ ﺩﻭ ﭼﻮ ﺩﻭ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ
هر که پا از حد خود برتر نهد سر دهد بر باد و تن بر سر نهد
در حال حاضر 5 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربر و 5 مهمان)
نمایش برچسبها
LinkBack URL
About LinkBacks
پاسخ با نقل قول
