شخصی همه شب بر سر بيمار گريست چون روز شد او بمرد وبيمار بزيست
دام تزوير كه گسترديم بهر صيد خلق كرد مارا پايبند و خود شديم آخر شكار
روزهـــا گــر رفـــت گــو رو باك نیســــت تو بمان ای آنكه چون تو پاك نیست
تو را با غیر می بینم، صدایم در نمی آید دلم می سوزد و کاری ز دستم بر نمی آید
دوست دارم شمع باشم در دل شبها بسوزم روشنی بخشم به جمعی و خودم تنها بسوزم
مادر موسیقی بهشت همانا صدای توست گوش دلم به زمزمه لای لای توست
تا نشوی مست خدا غم نشود از تو جدا
آنچه از دریا به دریا می رود از همان جا کامد، آنجا می رود
در شعر تخلص به تو کردم که وجود نظمی است که از روی تو مطلع دارد
دانه ای را كه دل موری از آن شاد شود خوشی اش روز جزا تاج سليمان باشد
دل به نگاه اولین گشت شکار چشم تو زخم دگر چه میزنی صید به خون تپیده را . .
آخر از راه دل و ديده سر آرد بيرون نيش آن خار که از دست تو در پای من است
تا چند کنم ناله و فریاد که در شهر فریاد رسی نیست که فریاد ز دستت
تجلی گه خود کرد خدا دیده ی مارا در این دیده در آیید و ببینید خدارا
در حال حاضر 6 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربر و 6 مهمان)
نمایش برچسبها
LinkBack URL
About LinkBacks
پاسخ با نقل قول
