💜بفـرمائيــد شِعـر💚

[Eve]

حال من حال طبیبی‌ست که بیمار شود
حال نان آور یک خانه که بیکار شود
ناخدایی که پس از یک شب طوفانی باز
دو قدم مانده به کوه یخ و بیدار شود ...

[Arnold]

بسته‌ام چشم از تماشای زلیخای جهان
چشم آن دارم که با یوسف به زندانم کنند

[Eve]

خبر از آمدنت من که ندارم، تو ولی
جان من! تا نفسی مانده، خودت را برسان ...

[Kamran7]

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

[Kamran7]

چه خوش بی مهربانی هر دو سر بی
که یک سر مهربانی دردسر بی
اگر مجنون دل شوریده‌ای داشت
دل لیلی از آن شوریده تر بی

[Arnold]

پشه با شب زنده‌داری خون مردم می‌خورد
زینهار از زاهد شب زنده‌دار اندیشه کن

[Eve]

حرف را می‌شود از حنجره بلعید و نگفت
وای اگر چشم بخواند؛ غم ناپیدا را ...

[AceTaminoPhen]

درین سرای بی کسی، کسی به در نمی زند
به دشتِ پُرملال ما پرنده پَر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کُند
کسی به کوچه سارِ شب درِ سحر نمی زند

نشسته ام در انتظارِ این غبارِ بی سوار
دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذرگهی است پُر ستم که اندر او به غیر غم
یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود
که خنجر غمت از این خراب تر نمی زند!

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات؟
برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند!

نه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاست
اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند

[Shaye]

گر کنم رغبت پس از عمری که برخیزم ز جای
پیچش دامان غم بر پا زمین‌گیرم کند...

ـطالب آملی

[ملکا]

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشورۀ ما بود، دلارام جهان شد

در اوّل آسایشمان سقف فرو ریخت
هنگام ثمردادنمان بود، خزان شد

زخمی به گِل کهنۀ ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد

آنگاه همان زخم، همان کورۀ کوچک
شد قلّۀ یک آه، مسیر فوران شد

با ما که نمک‌گیر غزل بود چنین کرد
با خلق ندانیم چه‌ها کرد و چُنان شد

ما حسرت و دلتنگی و تنهایی عشقیم
یعقوب پسر دید، زلیخا که جوان شد

[Eve]

با شب چه کند سینه‌‌ی این برکه‌‌ی بی‌تاب
وقتی‌ که تو ای ماه! نخواهی که بتابی ...

[Arnold]

چون شبنم روشن گهر، با خار و گل یکرنگ شو
بگذار رعنایی ز سر، بیزار از نیرنگ شو

[Mehdiyar]

تا تو به داد من رسی
من به خدا رسیده ام…


پشت یه نیسان نوشته بودش
نیسانیه بیچاره
دلم میخواست رنگت صورتی بود میومدم بغلت میکردم
ولی آبی بودی
ترسیدم منو بخوری

[Arnold]

حُسن و عشق پاک را شرم و حیا در کار نیست
پیش مردم شمع در بر می‌کشد پروانه را

[Kamran7]

ای پادشاه خوبان داد از غم تنهایی
دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی