💜بفـرمائيــد شِعـر💚

[amvaff]

​ای آنکه طبیب دردهای مایی
این درد ز حد رفت
چه می فرمایی؟!

مولانا

[amvaff]

چه نزدیک است جانِ تو به جانم
که هرچیزی که اندیشی بدانم

مولانا

[amvaff]

دلا یاران سه قسمند گر بدانی
زبانی اند و نانی اند و جانی

به نانی نان بده از در برانش
محبت کن به یارانِ زبانی

ولیکن یارِ جانی را نگه دار
به پایش جان بده تا می توانی

مولانا

[Ellaa_A]

سینه از آتش دل در غم جانانه بسوخت...
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت...‌
تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت.....
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت....

[TAT]

در هوایت بی‌قرارم روز و شب/

سر ز پایت برندارم روز و شب

روز و شب را همچو خود مجنون کنم/

روز و شب را کی گذارم روز و شب

جان و دل از عاشقان می‌خواستند/

جان و دل را می‌سپارم روز و شب

تا نیابم آن چه در مغز منست/

یک زمانی سر نخارم روز و شب

تا که عشقت مطربی آغاز کرد/

گاه چنگم گاه تارم روز و شب

می‌زنی تو زخمه و بر می‌رود/

تا به گردون زیر و زارم روز و شب

ساقیی کردی بشر را چل صبوح/

زان خمیر اندر خمارم روز و شب

ای مهار عاشقان در دست تو/

در میان این قطارم روز و شب

می‌کشم مستانه بارت بی‌خبر/

همچو اشتر زیر بارم روز و شب

تا بنگشایی به قندت روزه‌ام/

تا قیامت روزه دارم روز و شب

چون ز خوان فضل روزه بشکنم/

عید باشد روزگارم روز و شب

جان روز و جان شب ای جان تو/

انتظارم انتظارم روز و شب

تا به سالی نیستم موقوف عید/

با مه تو عیدوارم روز و شب

زان شبی که وعده کردی روز بعد/

روز و شب را می‌شمارم روز و شب

بس که کشت مهر جانم تشنه است/

ز ابر دیده اشکبارم روز و شب

[tyler]

آن یار که عهد دوستداری بشکست
می‌رفت و منش گرفته دامن در دست
می‌گفت دگر باره به خواب‌م بینی
پنداشت که بعد ازو مرا خوابی هست

ابو سعید ابوالخیر

[amvaff]

در خموشی های من فریاد هاست
آن که در یابد چه می گویم کجاست؟!

فریدون مشیری

[the END]

کم کم دل مرا غم واندیشه می خورد

این باده عاقبت سر این شیشه می خورد


مسدود چون کنم که درین تنگنا مرا

بادی به دل ز روزن اندیشه می خورد


خون دل است روزی غم پیشگان فکر

بیچاره آن که روزی ازین پیشه می خورد


ضعفم رسیده است به جایی که پای من

از موجه هوا به دم تیشه می خورد


جایی که خون ز ناخن خورشید می چکد

فرهاد ساده لوح غم تیشه می خورد


نخلی است آسمان که دل ماست ریشه اش

این نخل سرکش آب ازین ریشه می خورد


پرورده اند شیشه افلاک را به زهر

بیچاره آن که زخمی ازین شیشه می خورد


موقوف یک پیاله بود زهد خشک من

از چشم شیر برق به این بیشه می خورد


صائب کجا رسد به هما استخوان ما

ما را چنین که آتش اندیشه می خورد

صائب تبریزی

[TAT]

گفت لیلی را خلیفه کان توی

کز تو مجنون شد پریشان و غوی

از دگر خوبان تو افزون نیستی

گفت خامش چون تو مجنون نیستی

هر که بیدارست او در خواب‌تر

هست بیداریش از خوابش بتر

چون بحق بیدار نبود جان ما

هست بیداری چو در بندان ما

جان همه روز از لگدکوب خیال

وز زیان و سود وز خوف زوال

نی صفا می‌ماندش نی لطف و فر

نی بسوی آسمان راه سفر

خفته آن باشد که او از هر خیال

دارد اومید و کند با او مقال

دیو را چون حور بیند او به خواب

پس ز شهوت ریزد او با دیو آب

چونک تخم نسل را در شوره ریخت

او به خویش آمد خیال از وی گریخت

ضعف سر بیند از آن و تن پلید

آه از آن نقش پدید ناپدید

مرغ بر بالا و زیر آن سایه‌اش

می‌دود بر خاک پران مرغ‌وش

ابلهی صیاد آن سایه شود

می‌دود چندانک بی‌مایه شود

بی‌خبر کان عکس آن مرغ هواست

بی‌خبر که اصل آن سایه کجاست

تیر اندازد به سوی سایه او

ترکشش خالی شود از جست و جو

ترکش عمرش تهی شد عمر رفت

از دویدن در شکار سایه تفت

سایهٔ یزدان چو باشد دایه‌اش

وا رهاند از خیال و سایه‌اش

سایهٔ یزدان بود بندهٔ خدا

مرده او زین عالم و زندهٔ خدا

دامن او گیر زوتر بی‌گمان

تا رهی در دامن آخر زمان

کیف مد الظل نقش اولیاست

کو دلیل نور خورشید خداست

اندرین وادی مرو بی این دلیل

لا احب افلین گو چون خلیل

رو ز سایه آفتابی را بیاب

دامن شه شمس تبریزی بتاب

ره ندانی جانب این سور و عرس

از ضیاء الحق حسام الدین بپرس

ور حسد گیرد ترا در ره گلو

در حسد ابلیس را باشد غلو

کو ز آدم ننگ دارد از حسد

با سعادت جنگ دارد از حسد

عقبه‌ای زین صعب‌تر در راه نیست

ای خنک آنکش حسد همراه نیست

این جسد خانهٔ حسد آمد بدان

از حسد آلوده باشد خاندان

گر جسد خانهٔ حسد باشد ولیک

آن جسد را پاک کرد الله نیک

طهرا بیتی بیان پاکیست

گنج نورست ار طلسمش خاکیست

چون کنی بر بی‌حسد مکر و حسد

زان حسد دل را سیاهیها رسد

خاک شو مردان حق را زیر پا

خاک بر سر کن حسد را همچو ما

[Zahraa.a.p]

تقدیم به همه ی مشهدیا رفتین حرم ما رو هم دعا کنین



بچه محله ی امام رضایوم

موره میبینی که شر و با صفایوم

بچه محله امام رضایوم

زلزلیوم حادثیوم بلایوم

بِچه محله امام رضایوم

هرروز جمعه دلومه مبندوم

به پینجله طلا و ورمگردوم

کار و بارم ردیفه با خدایوم

بچه محله امام رضایوم

به مو بگو بیا به قله قاف

اصلا مو ره بیزر همونجه علاف!

قرار مرار هر چی بیگی مو پایوم

بچه محله امام رضایوم

دروغ، مروغ نیست مییون ما باهم

الان به عنوان مثال تو حرم

چند روزه که تو نخ کفترایوم

بچه محله امام رضایوم

چشم موره گیریفته چنتا کفتر

گفته خودش: چنتاشه خواستی وردر

الان دروم خادماره مپایوم

بچه محله امام رضایوم

کفتراره که بردم از روگنبد

مرم مو واز تونخ رفت وآمد

تو نخشه او گنبد طلایوم

بچه محله امام رضایوم

گنبده نصب شب مده به دستم

او گفته: هر وقت که بییی مو هستوم

مویم که قانع و بی ادعایوم

بچه محله امام رضایوم

وخته میبینم توی عالم همه

ازش میگیرن و مگن واز کمه

گنبدشه اگر بده رضایوم

بچه محله امام رضایوم

گنبد و ممبد نموخوام باصفا

سی ساله پای سفره ای آقا

منتظر یک ژتون غذایوم

بچه محله امام رضایوم

[Cyrus the Great]

[misha]

ساحل افتاده گفت : � گر چه بسی زیستم

هیچ نه معلوم شد آه که من کیستم .�

موج ز خود رفته ای، تیز خرامید و گفت :

� هستم اگر می روم گر نروم نیستم . �

موج ز خود رفته رفت

ساحل افتاده ماند .

این، تن فرسوده را،

پای به دامن کشید؛

و آن سر آسوده را،

سوی افق ها کشاند .

***

ساحل تنها، به درد

در پی او ناله کرد:

- (( موج سبکبال من،

بی خبر از حال من،

پای تو در بند نیست !
بر سر دوشت، چو من،

کوه دماوند نیست !

� هستم اگر می روم � ! خوشتر ازین پند نیست .

بسته به زنجیر را لیک خوش آیند نیست . ))

***

ناله خاموش او، در دلم آتش فکند

رفتن؟ ماندن؟ کدام؟ ای دل اندیشمند ؟

گفت : - (( به پایان راه، هر دو به هم می رسند ! ))

عمر گذر کرده را غرق تماشام شدم :

سینه کشان همچو موج، راهی دریا شدم

هستم اگر میروم، گفتم و رفتم چو باد

تن، همه شوق و امید، جان همه آوا شدم

بس به فراز و نشیب، رفتم و باز آمدم،

زآنهمه رفتن چه سود؟ خشت به دریا زدم !

شوق در آمد ز پای، پای درآمد به سنگ

و آن نفس گرم تاز، در خم و پیچ درنگ؛

اکنون، دیگر، دریغ، تن به قضا داده است !

موج ز خود رفته بود، ساحل افتاده است

محمد اقبال لاهوری

[Hamedzr]

پرنده قشنگی بود و پر زد
رفیق روز تنگی بود و پر زد
خیال کردم دلش دنبال عشقه
پی خوش آب و رنگی بود و پر زد
اگه سکه دو رو داره اسیر دست بازاره
نه عشقی داره تو کارش نه مهری داره بازارش
تو که سکه نبودی یار بودی
به ظاهر عاشق و غمخوار بودی
منو گمراه کردی وای بر من
تو هم افسونگر و مکار بودی
خیال کردم که تو فصل بهارم
بها ر و یار و قلب بی قرارم
خیال کردم که تو قلب بهشتم
از این بهتر نمیشه سرنوشتم
پرنده رفت و پژمرد و دل مرد
پرنده رفت و عشق رو با خودش برد
چطور پنهون می کردی از من اون روتو
چطور پنهون می کردی عطر گیسوتو
منی که عطر گیسوتو به یک دنیا نمیدادم
چی شد من عاقبت از چشم مشتاق تو افتادم

[Egotist]

چه میکنی؟ چه میکنی؟

درین پلید دخمه ها

سیاهها ، کبودها

بخارها و دودها ؟

ببین چه تیشه میزنی

به ریشه ی جوانیت

به عمر و زندگانیت

به هستیت ، جوانیت

[.MEHRAD.]

هرکه آمد در این میان ناچار
رود از این جهان چه شه چه گدا
یک جهان دگر خدای آراست
که بود نام آن جهان بقا

ایرج میرزا