من نمی دونم که دیگران وقتی شرایطشون تغییر میکنه چه قدر عوض میشن....فقط میدونم که من اگر پزشک بشم یک ثانیه ام تو تهران و منطقه ۱ نمی مونم و میرم دور دست ترین جاها چون دیدم که مردم بدون امکانات چه عذابی می کشن چه کسانی که عزیزانشون رو به خاطر کمبود پزشک و نداشتن هزینه برای رفتن به شهر دیگه از دست دادن تشخیص های اشتباه یک پزشک متخصص که تنها پزشک متخصص اون شهره و مردم هیچ چاره ای جز رفتن پیشش ندارن اینا درده...اینا معضله...اونی که کل عمرشدر بهترین شرایط زندگی کرده چه میدونه اینا یعنی چی؟البته بگم خانواده من هیچ مشکل مالی ندارن و توانایی این رو دارن که در صورت بیماری برن یه شهر بزرگ و بیمارستان مجهز ولی تو این محیط بودم داخلش بزرگ شدم
دوست گرامی...من از طرف خودم حرف میزنم وارد مباحث انسان شناسی و روانشناختی که نشدم من اگر باشم چه عمومی باشم چه فوق تخصص میرم منطقه محروم کار میکنم این اعتقاد منه اگر بخوایم در مورد همه نظر بدیم که نه بیش تر یا دوست دارن برن از این مملکت یا تو تهران و اصفهان کار کنن ولی به همون دلایل انسان شناسی شما می دونی مهاجرت یک پزشک فارغ التحصیل ایران چه قدر سخته؟چه هزینه ای میخواد؟ یا مثلا پزشکی که به منطقه محروم راضی نیست باید یا بیکار بمونه یا با حقوق کم کار کنه دلشم خوش باشه تو منطقه ۱ کار میکنه
ویرایش توسط S.akbari : 08 مرداد 1401 در ساعت 11:59
1_ موقع صحبت درهر موضوعی که میخواد باشه
سعی کنید خودتون رو اغلب درکنار دیگران فرض کنید و بعدش به موضوع نگاه کنید ... نه اینکه خودتون رو دربرابر دیگران و متمایز و معجزه ی خدادادی فرض کنید... چون دراینصورت صحبت هاتون منطقش رو از دست میده و رنگ و بوی زرد میگیره
۲_کسی منکر شخصیت های متفاوت آدما نیست ، ممکن هم هست شما اون تصمیم رو بگیری قابل احترام و ارزشمند هم هست ... ولی با همچین چیزایی مشکل حل نمیشه اینکه لا به لای صدنفر دو سه نفر هم مثل شما باشن قرا نیست شرایط رو تغییر بده
پس بهتره تدبیری اندیشه بشه که باعث بشه رفتن به مناطق محروم از وجهه منطقی هم سودمند باشه نه اینکه صرفا احساسات ... احساسات تکیه گاه ثابت و محکمی نیستن همین حس شما هم تحت تجربه ی شرایطی به سادگی آب خوردن عوض میشه انکار نکنید چون شما انسان هستید و حداقل روزها و لحظاتی پیش خواهد آمد که احساسات شما بشدت دگرگون خواهد شد
۳_همه افراد شرایط شما رو ندارن که هیچ مشکل مالی ای نداشته باشن ، پس بازهم مورد یک رو پیشنهاد میکنم بهتون.... خودتون رو درکنار دیگران درنظر بگیرید نه فقط صرفا دید شخصی و افکارهای سوپرمن گونه...
هییییی ولی من از زندگی فقط یه لحظه میخواستم بدونم حس اونایی که قبول میشن چطوریه اون لحظه چه اتفاقی میفته
دارید درمورد چی صحبت می کنید من الان رسیدم![]()
جــــزی الّٰلـــــه شـــدائد کل خیـــــر!/عـــــرفتُ بهـــــا صدیقــــــی من عـــــدوی!
همینام فکر کنم میخوان فالوور جمع کنند راه به راه با بیانه هاشون استرسمون میدن![]()
کوله باری پر از هیچ که بر شانه ماست...🍃
در حال حاضر 1334 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربر و 1334 مهمان)