شاید طمع نباشه من تند رفتم...ولی قطعا کار عقلانی هم نیست...
من قبلنم به خیلیا گفتم و هیچ جوابی نداشتن
اگه به پزشک از ترم اول نمیگفتن دکتر و مثه مهندسا بهشون میگفتن هوی مهندس و درآمدشم ماهی یک میلیون بود...بازم عشق بود؟؟؟
پس نگین عشق
کمک به مردم دوس داری؟پرستاری...شغل اکتیو و فعال در تعامل با بقیه دوس داری؟پرستاری...کار بیمارستانی میخوای؟پرستاری...کلا هرچی که شما بهش میگین عشق واسه پزشکی تو پرستاری هم هست...پس چیزی نمیمونه جز همون طمع واسه اسم و لقب دکتر و پول
پ ن : این سخن از حکیم عمر خیام رو هم داشته باش گوشه دلت
افسوس که بیفایده فرسوده شدیم،
وَز داسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم؛
دردا و ندامتا که تا چشم زدیم،
نابوده به کامِ خویش، نابوده شدیم!
سعی کن برای خودت و کام دلت زندگی کنی نه که کسی بهت بگه آقای دکتر...تنها چیزی که میره و برنمیگرده عمره