فروغ فرخزاد

**Ultra** · 16 آذر 1394, 22:32

تازگی ها در برابر بی مهری آدم ها هیچ نمی گویم
سکوت و سکوت و سکوت ..

انگار که لال شده باشم ؛ شاید هم کور و کر
دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حتی حوصله اش را ..
می دانی ؟ دیر .. دریافتم که مسئول طرز فکر آدم ها نیستم ..
بگذار هرکه هرچه خواست بگوید !
چه اهمیتی دارد ؟

من در لاک خود راحت ترم .. آن جا می شود آرام و بی دغدغه زندگی کرد
ماهی ها نه گریه می کنند .. نه قهر و نه اعتراض !
تنها که می شوند .. قید دریا را می زنند و تمام مسیر رودخانه را تا اولین قرار عاشقیشان .. برعکس شنا می کنند ...

**the END** · 16 آذر 1394, 22:38

در خیابان های سرد شب
من پشیمان نیستم
من به این تسلیم می اندیشم،این تسلیم درد آلود
من صلیب سرنوشتم را
بر فراز تپه های قتلگاه خویش می بوسم
در خیابان های سرد شب
جفت های پیوسته با تردید
یکدیگر را ترک می گویند
در خیابان های سرد شب
جز خداحافظ،خداحافظ،صدایی نیست
من پشیمان نیستم
قلب من گویی در آن سوی زمان جاری است
زندگی قلب مرا تکرار خواهد کرد
و گل قاصد که بر دریاچه های باد می راند
او مرا تکرار خواهد کرد
آه،می بینی
که چگونه پوست من می درد از هم؟
که چگونه شیر در رگهای آبی رنگ ***** های سرد من
مایه می بندد
که چگونه خون
رویش غضروفیش را در کمرگاه صبور من
می کند آغاز؟
من تو هستم تو
و کسی که دوست می دارد
و کسی که در درون خود
ناگهان پیوند گنگی بازمی یابد
با هزاران چیز غربت بار نامعلوم
وتمام شهوت تند زمین هستم
که تمام آب ها را میکشد در خویش
تا تمام دشت ها را بارور سازد
گوش کن
به صدای دور دست من
در مه سنگین او راد سحرگاهی
ومرا در ساکت آیینه بنگر
که چگونه باز،با ته مانده های دست هایم
عمق تاریک تمام خواب ها را لمس میکنم
عمق تاریک تمام خواب ها را لمس میکنم
و دلم را خالکوبی میکنم چون لکه ای خونین
بر سعادت های معصومانه هستی
من پشیمان نیستم
با من ای محبوب من،از یک من دیگر
که تو او را در خیابان های سرد شب
با همان چشمان عاشق باز خواهی یافت
گفتگو کن
و به یاد آور مرا در بوسهء اندوهگین او
بر خطوط مهربان زیر چشمانت

**Milad.Bt** · 16 آذر 1394, 22:48

فایل پیوست 45768

**Milad.Bt** · 16 آذر 1394, 22:49

فایل پیوست 45769

**SHINER** · 16 آذر 1394, 23:01

عاقبت خط جاده پایان یافت
من رسیده ز ره غبار آلود
تشنه بر چشمه ره نبرد و دریغ
شهر من گور آرزویم بود

**SHINER** · 16 آذر 1394, 23:07

لحظه ها را درياب
چشم فردا كور است
نه چراغيست در آن پايان
هر چه از دور نمايانست
شايد آن نقطه نوراني
چشم گرگان بيابانست

**yaghma** · 17 آذر 1394, 00:50

عاشقانه

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر توام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم زآلودگی ها کرده پاک

ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایهء مژگان من

ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من

پیش از اینت گر که در خود داشتم
هرکسی را تو نمی انگاشتم

آه، ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته

ای مرا با شور شعر آمیخته
اینهمه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی
لاجرم شعرم به آتش سوختی....

از مجموعه تولدی دیگر

@Diamonds

**yaghma** · 17 آذر 1394, 00:59

نگاه کن...

نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن
تمام هستیم خراب می شود
شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام میکشد

نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطر ها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها بلورها

مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود

صراحی سیاه دیدگان من
به لالای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود

به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو میدمی و آفتاب می شود....
@Diamonds

**Ultra** · 17 آذر 1394, 01:01

دوست(شعر سروده شده سهراب بعد از مرگ فروغ فرخزاد)

بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید

صداش

به شکل حزن پریشان واقعیت بود

و پلک هاش

مسیر نبض عناصر را

به ما نشان داد

و دست هاش

هوای صاف سخاوت را ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما کوچاند داد

به شکل خلوت خودبود

و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را

برای آینه تفسیر کرد

و او بشیوه ی باران پر از طراوت تکرار بود

و او به سبک درخت

میان عافیت نور منتشر شد

همیشه کودکی باد را صدا می کرد

همیشه رشته ی صحبت را

به چفت آب گره می زد

برای ما ، یک شب

سجود سبز محبت را

چنان صریح ادا کرد

که ما به عاطفه ی سطح خاک دست کشیدیم

و مثل لهجه ی یک سطل آب تازه شدیم

و بارها دیدیم

که با چقدر سبد

برای چیدن یک خوشه ی بشارت رفت

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله ی نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چقدر تنها ماندیم.