مشاعره...

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت

آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم

گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

ویرانه نه آنست ک جمشید بنا کرد


ویرانه نه آنست که فرهاد فرو ریخت


ویرانه دل ماست که بار هر نگه تو


صدبار بنا گشت و دگر بار فرو ریخت

تاتوانی در جهان همراه اهل درد باش
یا نبر نامی زمردی یا حقیقت مردباش
چون قدم در جمع مردان میزنی مردانه باش
طاقت مردی نداری چون زنان در خانه باش

شراب شوق می نوشم به گرد یار می گردم
سخن مستانه می گویم ولی هوشیار می گردم
گهی خندم گهی گریم گهی افتم گهی خیزم
مسیحا در دلم پیدا و من بیمار می گردم

مست بودم ، مست عشق و مست ناز

مردی آمد قلب سنگم را ربود

بس که رنجم داد و لذت دادمش

ترک او کردم چه می دانم که بود

در این سرما سر ما داری امروز
دل عیش و تماشا داری امروز
میفکن نوبت عشرت به فردا
چو آسایش مهیا داری امروز

مولوی

زلف او دام است و خالش دانه ي آن دام و من
بر اميد دانه اي افتاده ام در دام دوست
حافظ

تو مپندار کز این در به ملامت بروم
دلم اینجاست بده تا به سلامت بروم

سعدی

مرا چشمی ست خون افشان ز دست آن کمان ابرو
جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو

حافظ

وجهک مثل القمر قلبک مثل الحجر
روحک روح البقا حسنک نور البصر

مولوی

رسم دو رنگی آیین ما نیست یکرنگ باشد شب و روز من

رهی معیری

نه چشم دل به سویی
نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی
به یاد آشنا من
ستاره ها نهفته
در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست
هوای گریه با من

هوای گریه با من

نه آرامشت را به چشمى وابسته کن؛

نه دستت را به دستى دلخوش؛

چشم ها بسته مى شوند و دست ها مُشت؛

و تو می مانى و یک دنیا تنهایى...

بانو فروغ فرخزاد

یکی از ما دو نفر کشته به دست دگری است

وای اگر کار من و عشق به فردا بکشد

دنیا دو روز بیش نبود و عجب گذشت !

روزی به امر کردن و روزی به التماس