مشاعره...

در دیـــــاری كه در او نیست كســی یار كســــی


كاش یارب كه نیفتد به كسی كار كسی

هــــــر كس آزار منِ زار پســـــندیــــــد ولــــــــــی

نپـــســـــندیــــد دلِ زار مـن آزارِ كســــی

یا مکن با فیلبانان دوستی
یا بنا کن خانه ای در خورد فیل

لازمه عاشقیست رفتن و دیدن ز دور

ور نه ز نزدیک هم رخصت دیدار هست

تا توانی رفع غم از چهره غمناک کن
در جهان گریاندن اسان است اشکی پاک کن

نفس باد صبا مشک فشان خواهد شد

عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد

دل میرود ز دستم صاحب دل آن خدارا
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

ان چه زر میشود از پرتو ان قلب سیاه
کیمیاییست که در صحبت درویشان است

تا رفتنش ببینم و گفتنش بشنوم /از پای تا به سر همه سمع و بصر شدم

مانند بهار نو جوانی کردیم / با بلبل مست نغمه خوانی کردیم

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید
قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

دراغاز محبت گرپشیمانی بگوبامن / که دل زه مهرت برکنم تافرصتی دارم

روزها درحسرت فردابه سرشد ای دریغ /دیگرازعمرم همین امروز وفردامانده است

ما نمیپوشیم عیب خویش امادیگران/عیب هادارند وازما جمله پوشیده اند

در جسم من جانی دگر
در جان من قانی دگر
با آن من آنی دگر
زیرا به آن پی برده ام ...

نقل قول:

---

نوشته اصلی توسط mojtaba93

مرا مرگ بهتراست ازاین زندگی/که سالارباشم وکنم بندگی

---

یک مرغ گرفتار در این گلشن ویران
تنها به قفس ماند هزاران همه رفتند