مشاعره...

آن روز بر دلم در معنی گشوده شد


کز ساکنان درگه پیر مغان شدم

مرغ سحر ناله سر کن/داغ مرا تازه تر کن

ناز پرورد تنعم نبرد راه به دوست

عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد

دانی که را سزد صفت پاکی؟/آن کو وجود پاک نیالاید

در کار گلاب و گل حکم ازلی این بود


کاین شاهد بازاری وان پرده نشین باشد

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی/کاش یا رب که نیافتد به کسی کار کسی

یا رب این شمع دل افروز ز کاشانه کیست

جان ما سوخت بپرسید که جانانه کیست

تا تو با منی زمانه با من است
بخت و کام جاودانه با من است
تو بهار دلکشی و من چو باغ
شور و شوق صد جوانه با من است

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او / زان سفر دراز خود عزم وطن نمیکند

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود

وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

در این سرای بی کسی , کسی به در نمیزند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند

دلم بجو که قدت همچو سرو دلجوی است سخن بگو که کلامت لطیف و موزون است

تا چشم بشر نبیندت روی بنهفته به ابر چهر دلبند

تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم

تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سپرم

- - - - - - پست ادغام شده - - - - - -

ببخشید اشتباه شد

منم چون شاخه تشنه در بهاران تویی همچون هوای ابر و باران