واقعیت انسان ها حسود تر از ان هستند که بخواهند راه موفقیت خودشان را یا ثمره ایام سختی هایشان را با کسی شریک شوند. همانطور که برای درسی که شب و روز زحمت کشیده اید میل تقلب به دوستتان که دیروز با دوست دخترش کافه بود را ندارید.
سوال اینجاست که فلانی بهمانی ایکس و... چرا بعد قبولی کنکورشون که در یک بازه سنی مقطعی که چیز بزرگی به نظر میاد اینکار رو میکنن؟ ایا میخوان یاد بدن که همه رتبه بشن؟ مشخصا بلحاظ انسان شناختی و آماری غیر ممکنه، پس چی؟
من میگم اینها میخواهند مشهور شوند در مرکز توجه باشند. و کمی هم جیب پر پول داشته باشند.
اکثر دانشجو و دانش اموز های درسخوان قریب به وقوع خودشیفتگی دارند. وقتی که ذهن شرطی شده که بعد کنکور همه چیز بهشت است و... بعد کنکور را حتی در شهید بهشتی میبیند که نه کسی تحویلش میگیرد نه رنگ صبح ها عوض شده و نه قرار است تا ابد به یاد داشته باشند که فلانی رتبه چند بود و رگز به روز از یاد مردم میرود که که بودم، استاد برای همه سخت میگیرد و برایش مهم نیست من که هستم.
پس مرهمی به این زخم بزنم و پیجی باز کنم و کمی خودم را دلداری بدهم که ثمره سختی هایم را با کمی هوادار و ویو ارضا کنم.
اینجا حق میدم خودمم کنکور انچنان که سخت شده است ثمره و نیتجه و جایزه ای که جوابش را بدهد ندارد.
صرفا گروهی از افراد که سخت تلاش میکنند تا به قله برسند و وقتی میرسند تازه میفهمند قله کوه هم عین پایین اش از خاک و سنگ است. پس شروع میکنن به این اعمال که زمان ما هم بود ولی الان دیگه هرکی یه دکون وا کرده.
در عوض هم دوستانی دارم که پزشکی مهندسی حقوق قبول شدند و از ان روز قید صحبت از کنکور را زدند و رفتند به ادامه زندگیشان.