تجربه سوگ و‌برگشت به زندگی عادی

[nooram]

سلام دوستان امیدوارم حالتون خوب باشه
من حدود دو‌‌هفته پیش داییم رو از دست دادم و تقریبا هنوز نتونستم باورش کنم یعنی تو این حالتم که هنوز خونشونه یا رفته سرکار ولی تقریبا هرروز گریه میکنم و حالم بده
و نمیتونم به زندگی عادیم برگردم.حوصله هیچی و ندارم.تقی به توقی میخوره گریم میگیره و حال خانوادمم از اون طرف بیشتر اذیتم‌میکنه.من کنکوری نیستم ولی باید درس بخونم درسای دانشگاه هست .کارای مربوط به رشتم هست ولی نمیتونم هیچ کاری کنم.همش سرم تو گوشیه و دلم میخواد بخوابم.از این وضعیت بدم میاد و میخوام به روال عادی زندگیم‌برگردم .کسی میتونه کمک‌ کنه؟تجربه ای در این زمینه دارید؟(امیدوارم تجربه خودتون نباشه 🥲و‌تجربه نکرده باشید سوگ عزیز رو )

[Nakh]

سلام دوستان امیدوارم حالتون خوب باشه
من حدود دو‌‌هفته پیش داییم رو از دست دادم و تقریبا هنوز نتونستم باورش کنم یعنی تو این حالتم که هنوز خونشونه یا رفته سرکار ولی تقریبا هرروز گریه میکنم و حالم بده
و نمیتونم به زندگی عادیم برگردم.حوصله هیچی و ندارم.تقی به توقی میخوره گریم میگیره و حال خانوادمم از اون طرف بیشتر اذیتم‌میکنه.من کنکوری نیستم ولی باید درس بخونم درسای دانشگاه هست .کارای مربوط به رشتم هست ولی نمیتونم هیچ کاری کنم.همش سرم تو گوشیه و دلم میخواد بخوابم.از این وضعیت بدم میاد و میخوام به روال عادی زندگیم‌برگردم .کسی میتونه کمک‌ کنه؟تجربه ای در این زمینه دارید؟(امیدوارم تجربه خودتون نباشه 🥲و‌تجربه نکرده باشید سوگ عزیز رو )

آره من تجربش رو دارم.

اول از همه تسلیت میگم. 🥲

دو هفته زمان خیلی کمیه و فکر میکنم چیزی که داری تجربه میکنی کاملا طبیعیه. سوگ معمولا مراحلی داره؛ مثل شوک و ناباوری، غم شدید، خشم، چانه‌زنی و در نهایت پذیرش. البته این مراحل برای همه یکسان نیست و لزوما به ترتیب هم اتفاق نمیفتن. باید به خودت زمان بدی که این مراحل رو بگذرونی.

یادمه من خیلی گریه کردم، خیلییییییی زیاد. با اینکه از یک مورد نزدیک دو سال میگذره و از یه مورد دیگه حدود ۵ ماه، بازم یه وقتایی گریه میکنم. بعضی شبا دلتنگ میشم و گریه میکنم.

برای همین فکر نمیکنم سوگ چیزی باشه که کامل تمومش کنی و بعد بری سراغ زندگی و برنامه‌ها و کارهات. حداقل برای من اینطوری نبود. بیشتر حس میکنم آدم کم‌کم یاد میگیره در کنار غمش زندگی کنه.

فکر میکنم الان لازم نیست از خودت انتظار داشته باشی که یکدفعه به زندگی عادی برگردی. کم‌کم برو دنبال درس و کارهات، حتی اگه شده روزی چند دقیقه. دورت رو با کارهایی که دوست داری و آدم‌هایی که حالت رو بهتر میکنن شلوغ کن. غم از بین نمیره ولی به مرور کم‌رنگ‌تر میشه و تحملش راحت‌تر میشه.

فعلا با خودت مهربون باش. دو هفته برای از دست دادن یک عزیز واقعا زمان زیادی نیست. 🌷

[dara.pk]

سوگواری عادیه و عدم سوگواری خودش باعث مشکلات بیشتری میشه

[nooram]

آره من تجربش رو دارم.

اول از همه تسلیت میگم. 🥲

دو هفته زمان خیلی کمیه و فکر میکنم چیزی که داری تجربه میکنی کاملا طبیعیه. سوگ معمولا مراحلی داره؛ مثل شوک و ناباوری، غم شدید، خشم، چانه‌زنی و در نهایت پذیرش. البته این مراحل برای همه یکسان نیست و لزوما به ترتیب هم اتفاق نمیفتن. باید به خودت زمان بدی که این مراحل رو بگذرونی.

یادمه من خیلی گریه کردم، خیلییییییی زیاد. با اینکه از یک مورد نزدیک دو سال میگذره و از یه مورد دیگه حدود ۵ ماه، بازم یه وقتایی گریه میکنم. بعضی شبا دلتنگ میشم و گریه میکنم.

برای همین فکر نمیکنم سوگ چیزی باشه که کامل تمومش کنی و بعد بری سراغ زندگی و برنامه‌ها و کارهات. حداقل برای من اینطوری نبود. بیشتر حس میکنم آدم کم‌کم یاد میگیره در کنار غمش زندگی کنه.

فکر میکنم الان لازم نیست از خودت انتظار داشته باشی که یکدفعه به زندگی عادی برگردی. کم‌کم برو دنبال درس و کارهات، حتی اگه شده روزی چند دقیقه. دورت رو با کارهایی که دوست داری و آدم‌هایی که حالت رو بهتر میکنن شلوغ کن. غم از بین نمیره ولی به مرور کم‌رنگ‌تر میشه و تحملش راحت‌تر میشه.

فعلا با خودت مهربون باش. دو هفته برای از دست دادن یک عزیز واقعا زمان زیادی نیست. 🌷

ممنونم ازت خیلی کمک کننده بود 🤍✨