مهدی اخوان ثالث

[MajnOOn]

به دیدارم بیا هر شب
در این تنهایی تنها و تاریکِ خدا مانند


دلم تنگ است
بیا ای روشن، ای روشنتر از لبخند
شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها
دلم تنگ است


بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه
در این ایوان سرپوشیده
وین تالاب مالامال
دلی خوش کرده ام با این پرستو ها و ماهی ها
و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی


بیا، ای هم گناهِ من در این برزخ
بهشتم نیز و هم دوزخ


به دیدارم بیا، ای هم گناه، ای مهربان با من
که اینان زود می پوشند رو در خواب های بی گناهی ها
و من می مانم و بیداد بی خوابی


در این ایوان سرپوشیده ی متروک
شب افتاده ست و در تالابِ من دیری ست
که در خوابند آن نیلوفر آبی و ماهی ها
پرستو ها


بیا امشب که بس تاریک و تنهایم
بیا ای روشنی، اما بپوشان روی
که می ترسم تو را خورشید پندارند
و می ترسم همه از خواب برخیزند
و می ترسم که چشم از خواب بردارند


نمی خواهم ببیند هیچ کس ما را
نمی خواهم بداند هیچ کس ما را


و نیلوفر که سر بر می کشد از آب
پرستوها که با پرواز و با آواز
و ماهی ها که با آن رقص غوغایی
نمی خواهم بفهمانند بیدارند


شب افتاده ست و من تاریک و تنهایم
در ایوان و در تالاب من دیری ست در خوابند
پرستو ها و ماهی ها و آن نیلوفر آبی


بیا ای مهربان با من!
بیا ای یاد مهتابی...



https://www.youtube.com/watch?v=IPE9u57uzTk

[the END]

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است.
کسی سربر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کس یازی
به اکراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است پس دیگر چه داری چشم
زچشم دوستان دور یا نزدیک
مسیحای جوان مرد من ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناحوانمردانه سرد است...آی...
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی در بگشای!
منم من میهمان هر شبت لولی وش مغموم
منم من سنگ تیپا خورده رنجور
منم دشنام پست آفرینش نغمه ناجور
نه از رومم نه از زنگم همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در بگشای دلتنگم
حریفا میزبانا میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست مرگی نیست
صدایی گر شنیدی صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگذارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد سحر شد بامداد آمد
فریبت می دهد برآسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا! گوش سرما برده است این یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود پنهان است
حریفا! رو چراغ باده را بفروز شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر درها بسته سرها در گریبان دستها پنهان
نفس ها ابر دل ها خسته و غمگین
درختان اسکلت های بلور آجین
زمین دلمرده سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهروماه
.
.
زمستان است......

[yaghma]

این شعر ایشون رو خیلی دوست دارم


لحظه‌ي ديدار نزديک است
باز من ديوانه ام، مستم
باز ميلرزد دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ! نخراشي به غفلت صورتم را ، تيغ!
هاي! نپريشي صفاي زلفکم را دست
وآبرويم را نريزي، دل، اي نخورده مست

لحظه ي ديدار نزديک است......

[MajnOOn]

این شعر ایشون رو خیلی دوست دارم


لحظه‌ي ديدار نزديک است
باز من ديوانه ام، مستم
باز ميلرزد دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ! نخراشي به غفلت صورتم را ، تيغ!
هاي! نپريشي صفاي زلفکم را دست
وآبرويم را نريزي، دل، اي نخورده مست

لحظه ي ديدار نزديک است......

با صدای استاد :
3-AkhavaneSales.mp3_95185

[Harmonica]

سیبیلاشو دوس دارم...

[sheida_]

زمستان از همه شعراش بیشتر دوس دارم
مخصوصا این قسمتش:

نفس کز گرمگاه سینه می آید برون ابری شود تاریک
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است پس دیگر چه داری چشم
زچشم دوستان دور یا نزدیک

[M.AMIN.D]

[Dorhato]

مهدی اخوان ثالث

ما چون دو دریچه، رو به روی هم


آگاه ز هر بگو مگوی هم


هر روز سلام و پرسش و خنده


هر روز قرار روز آینده


عمر آینه بهشت، اما… آه


بیش از شب و روز تیره و دی كوتاه


اكنون دل من شكسته و خسته ست


زیرا یكی از دریچه‌ها بسته ست


نه مهر فسون، نه ماه جادو كرد


نفرین به سفر، كه هر چه كرد او كرد


در گذرگاه زمان خیمه شب بازی دهر


با همه تلخی و شیرینی خود می‌گذرد…