مشاعره...

وقت است که بنشینی و گیسو بگشایی
تا با تو بگویم غم شب های جدایی

یار کو تا دل دهد در یک غمم

دست کو تا دست گیرد یک دمم

ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

مرا عاشق چنان باید که هر باری که برخیزد

قیامت‌های پرآتش ز هر سویی برانگیزد

دلي كز معرفت نور و صفا ديد
به هر چيزی كه ديد اول خدا ديد

در آرزوی رویت ، جان ها به لب رسیده
کِی میشوی هویدا ، ای یوسف ندیده

هر که عيب دگران پيش تو آورد و شمرد
بی گمان عيب تو پيش دگران خواهد برد

دلی خواهیم چون دوزخ که دوزخ را فروسوزد

دو صد دریا بشوراند ز موج بحر نگریزد

در آن نفس كه بميرم در آرزوی تو باشم
بدان اميد دهم جان كه خاک كوی تو باشم

مي روي و گريه مي آيد مرا


ساعتي بنشين که باران بگذرد

در سرم نیست دگر غیر تو رویای کسی
قبلا هرگز نشدم این همه شیدای کسی

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
به وداعی دل غم دیده ما شاد نکرد

در دایره قسمت ما نقطه ی تسلیمیم
لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل مارا
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

اگر اهل دلي ديدي، سلام من رسان بر وي
كه كمتر يافتم هرجا فزونتر جستجو كردم!