مشاعره...

در دل و جان خانه کردی عاقبت
هر دو را دیوانه کردی عاقبت

آمدی کآتش در این عالم زنی
وانگشتی تا نکردی عاقبت...

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم
روزی سراغ وقت من آئی که نیستم

مرا به روز قیامت غمی که هست این است
که روی مردم عالم دوباره باید دید

صائب تبریزی

من

با تو می نویسم و می خوانم

من

با تو راه می روم و حرف می زنم

وز شوقِ این محال

که دستم به دست توست

من

جای راه رفتن

پرواز می کنم

چون پرتو ماه آیم و چون سایه دیوار

گامی به سر کوی تو رفتن نتوانم

من همانم که پسندید و پسندیده نشد...

​http://diyareaftab.ir/uploads/posts/...3-1024x615.jpg

تا شدم حلقه به گوش در میخانه ی عشق
هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

ما به فلک بوده ایم یار ملک بوده ایم
باز همان جا رویم جمله که آن شهر ماست

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را
تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما میگذری
با خبر باش که سر میشکند دیوارش

شبي مجنون به ليلي گفت کاي محبوب بي همتا تو را عاشق شود پيدا ولي مجنون نخواهد شد

دزدیده چون جان می روی
اندر میان جان من
سرو خرامان منی
ای رونق بستان من
مولانا

نام احمد نام جملهٔ انبیاست

چونک صد آمد نود هم پیش ماست
مولانا

تا که خرابم نکند کی دهد آن گنج به من
تا که به سیلم ندهد کی کشدم بحر عطا