مشاعره...

تو کز محنت دیگران بی غمی/نشاید که نامت دهند آدمی

یا بزن سیلی به رویم یا نوازش کن سرم /// در دو حالت چون رسم بردست تو می بوسمش

شرف مرد به جود است و کرامت به سجود
هرکه این دو ندارد عدمش به ز وجود

دانی که را سزد صفت پاکی؟/آن کو وجود پاک نیالاید

درشت است پاسخ ولیکن درست
درستی-درشتی نماید نخست

تو چنین خانه کن و دلشکن ای باد خزان/گر خود انصاف کنی مستحق نفرینی

یا رب این نوگل خندان که سپردی به منش/میسپارم به تو از چشم حسود چمنش

شمع و قمرم امد-سمع و بصرم امد
وان سیم برم اید-وان کان زرم امد

دیدن روی تو و دادن جان مطلب ماست/پرده بردار ز رخسار که جان بر لب ماست

تو همچون صبحی و من شمع خلوت سحرم
تبسمی کن و جان بین که چون همی سپرم

من آن گلبرگ مغروروم که میمیرم ز بی آبی/ولی با خفت و خواری پی شبنم نمیگردم

من درد تو را ز دست آسان ندهم/ دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

محرم راز دل شیدای خود/ کس نمیبینم ز عام و خاص را

ای مه برج منزلت چشم وچراغ عالمی @ باده صاف و دایمت در قدح پیاله باد

دل من هست از این بازار-بیزار
قسم خواهی به دادار و به دیدار