در نقد خودخواهیمان؛ در دنیای سیاه و سفید، خاکستری رنگ نیست!
فرض کن یه تفنگ پر دستت بدن و یه بچه جلوت بذارن و بگن اگه بچه رو بکشی به تموم خواسته ها و آرزوهات می رسی، آیا ماشه رو میکشی؟
سوال بالا رو خوب سبک سنگین کن و با دقت بهش جواب بده. اما جوابش رو پیش خودت نگه دار!
تو این موقعیت شما یا زندگی بچه رو انتخاب میکنید یا آرزوهای خودتون رو.مطمئنا اگه صرفا ازمون در مورد انتخاب بین این دو موقعیت سوال کنن، همگی در جواب جون بچه رو به خواسته هامون ترجیح میدیم. اما اگه واقعا در چنین دوراهی قرار بگیریم، معلوم نیست چه انتخابی کنیم.
حالا یه موقعیت جدید. تا همین چند روز پیش انجمن پر بود از تاپیکها و کامنتهای مختلف در مورد سهمیه ایثارگران. مخاطب ما اینجا بچههای دارای سهمیه ایثارگر نیستن. مایی که سهمیه ایثارگر نداریم، اگه جای بچه های ایثارگر بودیم از سهمیهمون استفاده میکردیم یا نه؟ متأسفانه اکثرا همون کاری رو میکردیم که نباید بکنیم. می خواید بهتون ثابت شه. یه سر به تاپیک سهمیه بسیج دانشگاه آزاد بزنید تا ببینید کسایی که تا دیروز سهمیه ایثارگر رو ضالمانه توصیف میکردن الان در به در دارن دنبال راهی واسه استفاده از سهمیه بسیج میگردن!
آهان! شاید... شاید به نظرت کسی که در موقعیت دوم حق بقیه رو ضایع میکنه انسان باشرافت تریه نسبت به کسی که در موقعیت اول بچه رو میشکه. یا شاید سهمیه بسیج ظلم کمتریه نسبت به سهمیه ایثارگر. اما شخصیت و شرافت انسان مثل صفر و یک دنیای کامپیوتر می مونه. شما یا آدم باشرافتی هستی یا نه. هیچ حد وسطی وجود نداره.
