نمایش نسخه قابل چاپ
کانفیگها هم خیلی گرونن (هر گیگ حداقل ۵۰۰ ) و هم براشون ضریب گذاشتن ! ده مگ استفاده میکنی پنجاه مگ کم میشه !
تو کشورهای دیگه اینقدر وضعیت سفیده که حتی بود و نبود نت رو حس نمیکنن ، توی ایران هم برای ساده ترین چیزها هم یک مدت باید بدبختی بکشی
نقل قول:
نوشته اصلی توسط Aurora
زیرو نامه رو روزی پنج بار بخون
به این فکر میکنم که اشتباه بود تظاهر کردنه حتی اگر به سودم باشه تهش ی جایی گندش در میاد
و الان دارم فکر میکنم چجوری جمش کنم
+به اون جمله ای که میگفت ادمیزاد تا هرجا که کارش راه بیوفته در طول روز دروغ میگه
به دروغی که بابا گفتم
همشو درست میکنم(خخخ؟)
به اینکه یک ماه دیگه وضعمان چونههههه
تا هفته بعد هم مشخص نیس چه برسه ب ماه بعد و سال بعد
ب سربازی که نفهمیدیم چطور گذشت و نمیدانم تهش چطور قراره تموم بشه :))
به کاری که میکنم که اونم تکلیفش خیلی روشن نیست.
و گاه حسرت گذشته.
چه سریع گذشت و چه سریع این همه اتفاق افتاد. از کنکوری که گذشت و نتیجه عجیبی ک داشت. از علموص نفرین شده. از ترم ۶ ای که با کرونا شرو شد و ارشدی که با هزار دردسر و هزار داستان تموم شد. از سربازی ای که با زدن اسراییل شرو شد و با زدن اسراییل ادامه پیدا کرد ؛))
از یک ماه اخیر که عجیب حرص خوردم.
و فکر به آینده ای که سر و تهش نامعلومه.
کاری نمیتوان کرد جز ادامه دادن
به اینکه چرا هنوز اینجا میام : /
افکار عفونت زده ی چرکی از ذهن من خارج شوید برنگردید
امیدوارم یه روزی برسه که اسماتون هم حتی یادم نیاد ....
به اینکه سر خطای بنده به یکی از اساتید بزرگ انجمن اساعه ادب شد بنده از طرف خودم که ناشی گری وکنجکاوی کردم و تمامی اساعه ادب کنندگان از ایشون عذر خواهی میکنم انشالله که سطح جامعه یک روزی رشد کنه و اساتید بزرگ رو در حد بحثهای کودکستانی و رل و رل بازی پایین نیارند
به خیلی چیزا : (
نمیتونم حتی یک لحظه هم تنها بمونم،
یا باید کسی کنارم باشه بهم دلداری بده یا باید چت کنم تا کسی آرومم کنه
توی تنهاییم به بدترین چیزای ممکن فکر میکنم و گریم میگیره،
خیلی ضعیف تر از چیزی که فکر میکردم هستم،
توی گالریم به تموم عکساش نگاه کردم و گریه کردم،
به خودش توی خونه نگاه کردم و گریه کردم،به صداش گوش دادم و گریه کردم،
من خیلی خستم،
امشب سعی کردم به بقیه لبخند بزنم و با بچه ها بازی کنم،
دلم نمیخواست ناراحتشون کنم،
اینقدری بی دفاع و حساس شدم که وسط بازی وقتی فهمیدم میبازم اشک تو چشمام جمع شد
دلم میخواد بخوابم دیگه بیدار نشم،خیلی خستم
به اینکه چقدر این چند روز کار داشتیم :|
حتی وقت نکردم پست های اینجا رو بنویسم :((
اونقدری کار داشتیممممممممممم
که مننننننننننن
یک عدد دنت شکلاتی روووووووووو
طی دو مرحله خوردممممممممممم !!!!!!!
دو مرحلهههههههههه :(( :(( :((
این اصن انصاف نیستتتتتتتتتتتتت
اون حقش بود به یبار خورده بشه :((
نمیخام
کاش روزا ۳۴ ساعت بودن
نمیرسم به همه چی :((
بوس
ماچ
بغل
خدافزی به روی ماهتون
به چشمون سیاهتون
لالا کنین :| نصفه شبه :|
به اینکه چرا انسانیت تو وجود انسانها داره میمیره؟
به اینکه چی باعث میشه یه آدم نادان اینقدر خود زرنگ پندار بشه ..
به اینکه یه ادم، چجور میتونه اینقدر دو رو و دروغگو باشه و وجدانش اذیت نشه ..
به اینکه با نگه داری این حجم از کینه ،خودش اذیت نمیشه؟
و...
عملا به همه چی
اما خدایی دارم که خیلی بزرگتر تر دغدغه هامه
اسمان همیشه امیدوار به خدا
به جمله ی نشان دار شده ی کتابی که بهم هدیه داده بودی؛
« در این دنیای به این بزرگی، تنها دونفری هستیم که جز خودمان به هیچکس دیگری شبیه نیستیم.»
و به تمام دوسالی که گذشت فکر میکنم...
اینکه زمانی فکر اضافه ای در سرم نمی ماند، چون تمام اتفاقات روزم را با ذوق کودکانه ای برای تو بازگو می کردم و از واکنش های آرام اما واقعی تو قند در دلم آب می شد.
اینکه، من همیشه کاموای درهم پیچیده ی نگرانی ها و اضطرابم را به تو می دادم و تو خیلی مرتب و با حوصله، از آنها شال گردنی می بافتی که در روزهای سرد زندگی ام همراهم بود.
اما اکنون...
نمیدونم چی شد و چرا که وسواس فکری و ocd م انقدر شدید برگشته. چند روزه یک کلمه از درس متوجه نمیشم. لود فکری مغزم خیلی بالاست. خیلی خوب داشتم کنترل و مهارش میکردم. لعنتی.
به اینکه جنک تا کی ادامه داره ممکنه تا آخر اردیبهشت هم طول بکشه یا توی همین چند روز تموم میشه ؟
به اینکه من چقدر از زمان هایی که داشتم استفاده نکردم چقدر گند زدم توی آینده ام و استعدادم و همه چی
چقدر حیف واقعا چرا اینطوری شد ؟
شبیه نیرو انتظامی شدم
همیشه دیر میرسم سر صحنه های مهم زندگی …
چرا همیشه یه قدم عقبم ؟
اگر این تمرکز و انرژی ایی رو که خالق محترم جهان صرف مزاحمت و اختلال انداختن توی کارهای ادمهای بی تاثیری مثل ما میکرد رو اگر صرف انسانهای بد میکرد الان دنیا واقعا جای بهتری بود