نمایش نسخه قابل چاپ
قصه انسان، قصه یک دل است و یک نردبان!
قصه بالا رفتن، قصه هزار و یک نشانی،
قصه پله پله تا خدا، قصه جستجو، قصه از هرکجا تا او؛
قصه انسان، قصه پیله است و پروانه!
قصه تنیدن و شتافتن...
من اما، هنوز اول قصه ام؛
ایستاده روی اولین پله، نشانی گم کرده...
با دو بال ناتمام و یک آسمان؛
خدایا! دست دلم را می گیری
به این فک میکنم که چقدر دارم خودمو دیر پیدا میکنم چقدر تنبلم که نتونستم به جایی برسم حتی از واژه تنبلم متنفرم چقدر کلمه بدیه کاش نسبت به زندگیم اگاه تر بودم کاش یه نفر راهو بهم نشون میداد تنهایی جلو رفتن سخت بود و سخت هست ولی چه میشه ادم بعد یه مدت عادت میکنه
کاش کاشی تو زندگیم نبود:yahoo (101):
همین الان به این فک میکنم که کیا اومدنو کیا رفتن خیلیا رو میشناسم خیلیا رونه اما اونایی که بودن چه بد رفتن چقدردردناک مثل اینکه یه پازلو بسازی دونه دونه کم شن دیگه تکیه هاشو نتونی پیدا کنی و چه جالبه این گم شدن باز میخواد ادامه داشته باشه تا اخر عمر
به اینکه هم سن و سالای من ی سال دیگ مدرک پزشکی عمومی رو میگیرن : )
*** بر زندگی
دلم برای هوای ابری و بارون تنگ شده ...
میخوام بزارم کنار اون عادتی که مانع پیشرفتم میشه ولی نمیتونم
و دارم عذاب میکشم
دارم به این فکر میکنم که
فردا چه جوری کل بدنمو بچرخونم که هم رو فرمون مسلط باشم که از دستم در نره هم پام رو پدال ها باشه هم عقبو فول اچ دی ببینم :))
تازه یاد گرفتم دنده عقب بگیرم اینم شده معضلی واسه خودش
مامانم نمیذاره خودم امتحان کنم میگه میزنی ماشینو درب و داغون میکنی
خود اون آقاهه تعلیمم نمیذاره میگه چند بار امتحان کنی وسواس میگیری
منم باید با قدرت تخیل رو مبل بشینم امتحان کنم انگار
مثل اونایی که دانشجوی خلبانی میشن یه واحد شبیه ساز دارن:))
این که هنوز دنده عقب رفتن تو کوچه اس
خدا پارک دوبل رو به خیر کنه :)):yahoo (20):
به حرفایی که باید بزنم
به حرفایی که قراره بشنوم ...
به همونی که به من فکر نمیکنه:yahoo (101):
دارم فکر می کنم الان چی بنوسیم:))
ب اینک 11ام اوکی شه
با یکی از دوستام صحبت کردم برگرده کلاس موسیقی
دارم فکر میکنم یکی نیست به خودم بگه!:yahoo (20)::دی
به این ضرب المثل که مار گزیده از ریسمون سیاه و سفیدم میترسه:|
دقیقا منم:|
مییترسم تاریخ واسم تکرار شه :(
به اینکه امروز بهتر از دیروز باشم