نمایش نسخه قابل چاپ
سجاد عزیز جسارتا خیلی مایل نیستم وارد بحث دین بشم و در مقام پاسخگویی قرار بگیرم.نقل قول:
نوشته اصلی توسط 8MIT8
شما هم سعی نکن مدافع اسلام بشی و همه رو در جبهه مخالف قرار بدی. لازم هم نیست همه توجیه بشن. این یه سفره بزرگه قرار نیست من از همون طعامی بخورم که تو خوردی.
همین الان هم ایراد زیادی به این پاسخ شما دارم ولی ...
موفق باشی داداش گلم
موردی نداره هر طور مایلی داداش گلم :yahoo (45):نقل قول:
نوشته اصلی توسط dmb
شما شبهه ای رو مطرح کردی منم خیلی محترمانه و منطقی جواب شبهه رو دادم :)
اینکه شما مایل نیستی در مقام پاسخگویی قرار بگیری و پاسخی بر پاسخ ارائه شده من بر شبهه خودت بدی به هر حال هیچ ایرادی برش وارد نیست ، شما صاحب اختیار و مختاری
اما جسارتا حمل بر بی ادبی نشه دوست عزیز ، شما و هیچ شخص دیگری در جایگاهی نیستین که بخوانین من و یا هر شخص دیگری رو امر و نهی کنید و یا فرضا بگید که فلان کار یا بهمان کار را بکن یا نکن و یا این حرف را بزن یا نزن و یا مدافع اسلام باش یا نباش و ... ، اصولا این موضوع خارج از تصوره :)
به هر حال هر شخصی موظف بوده و باید از دین و مذهبش اگر که یقین دارد یا حداقل گمان میکند که به حق است با تمام وجود دفاع کند ، این موضوع برای هر شخصی کاملا منطقی و عقلانی هستش ...
من استقبال میکنم و از بابت من که هیج مشکلی نیست و شما میتونی ایراداتت به پاسخم رو مطرح کنی
همچنین شما :)
پیوسته شاد و سلامت باشی :yahoo (45):
ای داد ... لازم شد دوباره رساله در حکمت مطلقه از ماست که برماست رو بخونم!نقل قول:
نوشته اصلی توسط 8MIT8
عزیز من هم که بی احترامی نکردم ... کردم عایا؟
بعد هم امر و نهی که نکردم به خدا ... جسارتا به نظرم اومد که شما یکم داری متعصبانه برخورد میکنی . من فقط گفتم فکر نکن دیگران که انتقادی می کنند مسلمان نیستند یا اعتقاد ندارند و شما سعی نکن عقاید دیگران رو ندیده بگیری وگرنه شما اختیار داری هر کاری میخوای بکنی خیلی هم محترمی ... به هر روی آنچه برای خود می خواهی برای دیگران هم بخواه و انسانم آرزوست!
ان شاء الله قسمت شد یه وقت دیگه مفصل تبادل نظر میکنیم.
شادی بر شما ببارد.
پیشنهاد خوبیه منم وقت کنم دوباره میخونمش! :))نقل قول:
نوشته اصلی توسط dmb
نه داداش منم که نگفتم شما احیانا بی احترامی کردی ، گفتم محترمانه پاسخ دادم ، همین :)
به هر حال من اینطور احساس کردم :)
من که اینطور فکر نمیکنم ، متعصبانه برخورد کردن یعنی اینکه بدون دلیل و برهان و استدلال و منطق آدم پاش رو بکنه تو یه کفش و فقط و فقط حرف خودش رو بزنه و چشمش رو روی حقایق ببنده و یا فرضا در مورد موضوعی همه مدلی به شخصی یه موضوع یا مطلبی رو اثبات کنی ولی همش انکار کنه و قبول نکنه و بازم حرف خودش رو بزنه ، این میشه تعصب ، تعصبی کورکورانه و جاهلانه ولی من میگم اگر فرضا شما یا هر کسی شبهه ای سوالی چیزی داره مطرح کنه و همه با هم استدلال بیاریم و گفت و گو کنیم ، البته که من خودم رو هم در همه ابعاد صاحب نظر نمیدونم کلی عرض میکنم
حقیقتا من این طور که شما میگی فکر نمیکنم حالا خواه قبول کنی خواه نکنی ، من خودمم سر بعضی مسائل شبهاتی بس بزرگتر برام به وجود میاد این دلیل نمیشه که هر کسی فرضا براش شبهه به وجود اومد بگیم آقا خوش اومدی شما از دایره اسلامی بیرونی و دیگه مسلمان نیستی و ... ، در صورتی که من این طور فکر نمیکنم ...
شما خیلی لطف داری داداش :yahoo (81): ، منم قصدی از بابت این موضوع نداشتم امیدوارم اون رو حمل بر بی احترامی نکنی :)
با این حرف موافقم و تأییدش میکنم
ان شاء الله
همچنین :)
کاملا موافقم.......نقل قول:
نوشته اصلی توسط dmb
توی سوره ی بقره(آیه الکرسی)گفته شده که در دین اجباری نیست...نقل قول:
نوشته اصلی توسط Mr Sky
اما این درصورتی درسته که شخص باعلم و آگاهی از دین خارج بشه...
در اسلام تقلید جایز نیست...اما اکثر ما مسلمانیم چون والدین ما مسلمان اند...و این با معنای اسلام مغایرت داره...
خوب بعد از رشد عقل شخص باید با علم وآگاهی دین را انتخاب کنه و...
حالا اگر بعد از این خارج شد باید اعدام بشه ...
این موضوع در ادیان دیگر هم هست:
«اگر برادرت يا پسر مادرت يا پسر و يا دختر تو يا زن هم آغوش تو و يا رفيق تو كه مثل جان تو است، تو را اغوا نموده، بگويد كه برويم تا خدايان غيري كه تو و آباي تو ندانستيد، عبادت نماييم... او را قبول مكن و او را گوش مده و چشم تو بر او رحمت ننمايد و او را متحمل مشو و وي را پنهان مدار. البته او را به قتل رسان. اولاً دست تو به قتلش دراز شود و بعد دست تمامي قوم و او را با سنگ سنگسار نما تا بميرد؛ به سبب اين كه جوياي اين بود كه تو را از خداوند خداي تو كه تو را از زمين مصر از خانه بندگي بيرون آورد، براند تا تمامي اسرائيليان بشنوند و بترسند و بار ديگر چنين امر شنيع را در ميان ما مرتكب نشوند...». (4)
«اگر كسي دانسته گناه بكند و گناهش هم اين باشد كه مسيح را كه نجات دهنده او است، رد كند، آن هم بعد از اين كه با خبر شده كه مسيح آمده است تا گناهان او را ببخشد، اين گناه با خون مسيح پاك نمي شود و ديگر راه فراري از شر چنين گناهي نيست. بلي، راه ديگري جز اين كه انتظار مجازات وحشتناكي باشد كه از خشم و غضب شديد خدا به او مي رسد، همان خشم و غضبي است كه تمام دشمنان خدا را مي سوزاند و هلاك مي كند. كسي كه قوانين موسي را مي شكست، اگر دو يا سه نفر به گناه او شهادت مي دادند، آن شخص... جا به جا كشته مي شد. حالا فكر مي كنيد چه مجازات وحشتناك تري در انتظار كساني است كه فرزند خدا را زير پا لگدمال كرده اند و خون او را كه براي رفع گناهان شان ريخته شد، دست كم گرفته و ناپاك به حساب آورده اند، و روح پاك خدا كه درهاي رحمت خدا را به روي عزيزان خدا باز مي كند، بد گفته و بي حرمتي كرده اند؟!». (5)
از اين دو قسمت از عهد قديم و عهد جديد، به دست مي آيد كه حكم ارتداد در دين يهود و مسيح مانند اسلام، مرگ است.
در نتيجه، اگر فردي با مطالعه و تحقيق تشخيص داد كه دين قبلي اش بر حق نيست، ميتواند، بلكه بايد دين ديگر را انتخاب كند. اين امر، هيچ اشكالي ندارد، به شرطي كه اين تغيير دين و كشف حقيقت، منصفانه و از روي عدم تعصب و پيش داوري و از مجراي صحيح و درست صورت پذيرفته باشد. به يقين، چنين فردي در برابر خداوند هم حجت شرعي براي اين كار دارد.
اما در عين حال، چنين فردي حق ندارد در برابر دين و اعتقادات عمومي جامعه موضعگيري نموده و در صدد تخريب آن ها باشد؛ زيرا آثار نامطلوبي در زندگي فردي و اجتماعي ايجاد خواهد كرد . موجب تزلزل اركان اجتماعي خواهد شد. اين عمل، به يقين و به حكم عقل و همه اديان، مذموم و غير قابل قبول خواهد بود.
البته اين حكم در مورد مردان مسلمان زاده قدري جدي تر است ، اما در هر حال همين قاعده در مورد زنان مسلمان زاده و همه افرادي كه با انتخاب و اختيار اسلام آوردند ، با قدري تفاوت وجود دارد ، يعني در همه اين افراد معيار و قاعده آن است كه در جامعه اسلامي حق به خطر اندختن امنيت رواني و فكري و عقيدتي جامعه را ندارند و عقيده خودشان پيش خودشان محترم و ارزشمند است .
حكم مرتد حقيقي تنها در برخي مواردِ خاص بسيار سخت بوده و اعدام است (6) اما نه هر انكار و تشكيكي در دين اسلام ارتداد محسوب مي شود و نه هر فردي به صرف تغيير دين و اعلان آن ،خونش مباح شده ،اعدام مي شود ؛ بلكه حكم زنان مرتد و همچنين كساني كه ابتدا مسلمان نبوده و بعد مسلمان شده اند كه مرتد ملي ناميده مي شوند ابتداءا اعدام نيست .
در نتيجه از چهار قسم مرتد ملي و فطري (كساني كه مسلمان زاده اند ) از زنان و مردان ، تنها مرتد فطري مرد به اتفاق بسياري از فقها ، آن هم در شرايط خاص و با حصول شرايط متعدد مستحق مرگ است (7) اما در خصوص ديگر گروه ها رفتار و برخوردهاي متفاوت ديگري اعمال مي شود ، يعني اگر مرتد فطرى زن باشد، حبس مى شود. در زندان به او سخت گيرى مى كنند تا توبه كند. اگر توبه كرد ،آزاد مى شود. اگر توبه نكرد، در زندان باقى مى ماند تا بميرد.
در مرتد ملي، احتياط آن است كه تا سه روز از او بخواهند كه توبه كند. اگر توبه كرد، آزاد مى شود. اگر توبه نكرد، از طرف حاكم شرع به اعدام محكوم مى گردد.
حكم مرتد ملي اگر زن باشد، حكم مرتد فطري زن مي باشد، يعني حبس مى شود . در زندان به او سخت گيرى مى كنند تا توبه كند. اگر توبه كرد، آزاد مى شود، و اگر توبه نكرد، در زندان باقى مى ماند تا بميرد.(8)
لازم به ذكر است كه اين حكم به صراحت در قرآن نيامده است ولي روايات متعدد بيان گر اين حكم فقهي هستند . منابع:
1. امام خميني، تحرير الوسيله، ج2،كتاب المواريث، في موانع الارث، مسئله10،ص 366 و احكام مرتد، مسئله1 ،ص494.
2. زمر (39) آيه 18.
3. مائده(5) آيه 104.
4. سفر تورية مثني، فصل 13، (مشتمل بر 18 آيه)، كتاب المقدس، ترجمه وليم گلن، دار السلطنه لندن، 1856ميلادي.
5. نامه اي به مسيحيان يهودي نژاد عبرانيان، بند 10، جمله 26-32. (انجيل عيسي مسيح، ترجمه تفسيري عهد جديد، سازمان ترجمه تفسيري كتاب مقدس، تهران، 1357،ص 305-306).
6. امام خميني، تحرير الوسيله، ج 1، ص 118.
7. عبد الكريم موسوي اردبيلي، فقه الحدود و التعزيرات، قم، دفتر تبليغات اسلامي، 1413 ق، ص 840.
8. محمدي، ابوالحسن، حقوق كيفري اسلام، ترجمه حدود وتعزيرات وقصاص وديات از كتاب شرايع ومسالك، تهران، مركز نشر دانشگاهي، 1374، ص 157.
در طواف باید هفت دور ( شوط ) گرد كعبه چرخید . عدد هفت رمز و رازی دارد ؛ هفت آسمان ، سبع المثانی قرآن ، هفت دریا ،هفت روز هفته ، هفت بطن قرآن و هفت شوط طواف . برای هفت دور طواف وجوهی از لطایف عرفانی بیان شده است .
وجه اول : سرّ هفت دور طواف این است كه آدمی دارای هفت اخلاق رذیله است كه گاهی از آن تعبیر به « هفت شوط حجاب » می شود . اخلاق رذیله عبارتند از : عجب ، كبر ، حسد ، حرص ، بخل ، غضب و شهوت . سالك باید این ها را زایل و به جای آن هفت اخلاق حمیده را جایگزین كند كه عبارتند از : علم ، حكمت ، عفت ، شجاعت ، عدالت ، كرم و تواضع .
وجه دوم : خداوند اقلیم های هفت گانه دارد كه گاهی از آن تعبیر به افلاك سبعه می شود . این آیه كه فرمود :( خَلَقَكُمْ أَطْواراً ) ناظر به طورهای هفت گانه افلاك و اقالیم است . احتمال دارد كه هفت شوط طواف ، اشاره به سیر در اطوار خلقت و افلاك سبعه داشته باشد .
وجه سوم : هفت دور طواف شاید اشاره به هفت مرحله نماز داشته باشد .
وجه چهارم : قرآن دارای هفت بطن است .« اِنَّ لِلْقُرآنِ ظَهْرَاً وَبَطْنَاً وَلِبَطْنِهِ بَطْنَاً اِلی سَبْعَةِ أبْطُن » . زائر ، با هر دوری گرد كعبه ، به رمزی از رموز قرآن واقف می شود . انسان حج و عمره گزار با هر شوطی از طواف به بطنی و تأویلی از قرآن كریم نایل می گردد ؛ لذا هفت شوط طواف می تواند اشاره به هفت بطن قرآن باشد .
علت واجب شدن هفت مرتبه طواف
امام زین العابدین مى فرماید: از پدرم حضرت سیدالشهداء پرسیدم : به چه جهت در طواف هفت مرتبه واجب شده است ؟ پدرم امام حسین علیه السلام فرمود: خداوند وقتى اراده نموده كه انسان را آفریده و جانشین خویش در روى زمین قرار دهد، فرشتگان (به حالت تعجب و اعتراض ) گفتند: آیا مى خواهى انسان را بیافرینى تا خونریزى بپاكند. خداوند در پاسخ فرمود: چیزى را مى دانم كه شما به آن آگاهى ندارید. در این هنگام ، حقتعالى فرشتگان را به مدت هفت هزار سال از شعاع نورانیت خویش محروم نمود و سپس به آنها رحم نموده و توبه ایشان را پذیرفت و به همین جهت در آسمان چهارم خانه اى را بنا نهاده و به محاذات آن ، بیت الله الحرام را با هفت طواف واجب قرار داد و معناى آن ، واجب شدن هر طواف در ازاى یكهزار سال بود و از طواف فرشتگان كه هفت مرتبه در عالم علوى بود هفت مرتبه طواف بر بندگان خدا واجب گردید.
نمیدونم سوالمو کجا واز چه کسی بپرسم؟!
چرا تو دعای زیبای«علقمه»فقط به امیرالمومنین (سلام الله علیه)و آقا اباعبدالله (سلام الله علیه)خطاب شده؟!
8mit8@
اونایی که منو میشناسن میدونن جای من حسابی اینجا خالبه:yahoo (100):
من بحث دینی تو همین انجمن زیاد کردم و از خیلیا تاثیر گرفتم نمیدونم تاثیریم گذاشتم یا خیر
ببینید دوستان... شیعه هستید یا سنی یا بی دین اول سعی کنید بهم احترام بذارید
جوابایی که میدین از منابع مورد قبول خودتون نباشه سعی کنین عقیده خودتون رو از منابع مخالیفنتون اثبات کنید ... اینکه فلان آیه در فلان کتاب حدیث آورده شده به اینصورت این مورد قبول نیست ... من اگر بخوام از قرآن سوال بپرسم ترجیح میدم یه پاسخ عقلانی دریافت کنم نه شان نزول آیه رو از چند کتاب حدیث که ماهیتا زیر سوالن رو برام کپی پیست کنن
دوستانی که اینجا بحث میکنن از دوستای خوب من هستن بعضیاشون
سجاد جان که همیشه احترام مخالفین خودشون رو حفظ کردن و من از بحث باهاش همیشه لذت بردم
نقل قول:
نوشته اصلی توسط sam-n
پس خیلی خیلی خوش اومدین...
سلام و عرض ادبنقل قول:
نوشته اصلی توسط Dr.Aylar
من دقیق منظورتون رو از این سوال نفهمیدم :)
اما دعای شریفه علقمه دعايی است كه پس از زيارت عاشورا مي‌خوانند. اين دعا را شيخ طوسي در مصباح المتهجد نقل كرده است و محتواي آن، بيان مقام و فضيلت امامان (ع) است. اين دعا چون از طريق علقمة بن محمد حضرمي نقل شده، به نام او مشهور است. بعضي از محققان اين دعا را « دعاي صفوان معروف به دعاي علقمه » گفته‌اند و بعضي بدون نسبت دادن به راوي، آن را دعاي بعد از زيارت عاشورا ناميده‌اند. اين دعا را شيخ طوسي در كتاب مصباح المتهجد آورده است.
صفوان بن مهران بعد از خواندن زيارت عاشورا دعاي « يا الله يا الله يا الله، يا مجيب دعوة المضطرين ... » را خواند.
سيف بن عميره گويد كه سؤال كردم از صفوان و گفتم كه علقمه بن محمد اين دعا را براى ما از حضرت باقر(ع) روايت نكرد بلكه همان زيارت را حديث كرد. صفوان گفت كه با امام صادق(ع) به اين مكان وارد شدم، پس بجا آورد مثل آنچه را كه ما بجا آورديم در زيارت و دعا كرد به اين دعا هنگام وداع بعد از اينكه دو ركعت نماز گذاشت، چنانچه ما نماز گذاشتيم و وداع كرد چنانچه ما وداع كرديم.
پس صفوان گفت كه حضرت صادق (ع) به من فرمود كه مواظب باش اين زيارت را و بخوان اين دعا را و زيارت كن به آن پس بدرستي كه من ضامنم بر خدا براى هر كه زيارت كند به اين زيارت و دعا كند به اين دعا از نزديك يا دور اينكه زيارتش مقبول شود و سعيش مشكور و سلامش به آن حضرت برسد و محجوب نماند وحاجت او قضا شود از جانب خداى تعالى به هر مرتبه كه خواهد برسد و او را نوميد برنگرداند. اى صفوان يافتم اين زيارت را به اين ضمان از پدرم و پدرم از پدرش على بن الحسين (ع) به همين ضمان و او از حسين (ع) به همين ضمان و حسين (ع) از برادرش حسن (ع) به همين ضمان و حسن از پدرش اميرالمؤمنين (ع) با همين ضمان و اميرالمؤمنين( ع) از رسول خدا (ص) با همين ضمان و رسول خدا (ص) از جبرئيل با همين ضمان و جبرئيل از خداى تعالى با همين ضمان و به تحقيق كه خداوند عز و جل قسم خورده به ذات مقدس خود كه هر كه زيارت كند حسين (ع) را به اين زيارت از نزديك يا دور و دعا كند به اين دعا قبول مى كنم از او زيارت او را و مى پذيرم از او خواهش او را به هر قدر كه باشد و مى دهم مسئلتش را پس بازنگردد از حضرت من با نااميدى و خسار و بازش گردانم با چشم روشن به برآوردن حاجت و فوز به جنت و آزادى از دوزخ و قبول كنم شفاعت او را در حق هر كس كه شفاعت كند.
حضرت میفرمايد جز دشمن ما اهل بيت (ع) كه در حق او قبول نشود، قسم خورده حق تعالى به اين بر ذات اقدسش و گواه گرفته ما را بر آنچه كه گواهى دادند به آن ملائكه ملكوت او پس جبرئيل امین گفت : يا رسول الله خدا فرستاده مرا به سوى تو به جهت سرور و بشارت تو و شادى و بشارت على و فاطمه و حسن و حسين و امامان از اولاد تو عليهم السلام تا روز قيامت پس مستمر و پاينده باد مسرت تو و مسرت على و فاطمه و حسن و حسين و امامان عليهم السلام و شيعه شما تا روز رستاخيز پس صفوان گفت كه حضرت صادق (ع) به من فرمود ای صفوان هر گاه روى داد از براى تو به سوى خداى عز و جل حاجتى، پس زيارت كن به اين زيارت از هر مكانى كه بوده باشى و بخوان اين دعا را و بخواه از پروردگار خود حاجتت راكه برآورده شود از خدا و خدا خلاف نخواهد فرمود وعده خود را بر رسول خود به جود و امتنان خويش و الحمدلله.
در کل باید بگم که دعای شریفه علقمه فقط در شأن حضرت امیرالمؤمنین (ع) و حضرت سیدالشهدا (ع) نیست بلکه در شأن پنج تن و همچنین سایر امامان معصوم (ع) میباشد ، میشه گفت دعای علقمه مشابه دعای توسل هستش با این تفاوت که در دعای توسل اسم تک تک ائمه (ع) ذکر شده و ...
نقل قول:
نوشته اصلی توسط 8MIT8
پاسخ بسیار مفصل و کاملی بود مرسی سجاد جان
اما من چندین نکته مطرح میکنم
فقط همون نکته اول رو میگم
گفتی اعراب پیش از اسلام دختراشونو بخاطر وضع بد اقتصادی زنده به گور میکردن
اما این حادثه زنده به گور کردن فقط محدود به چند قبیله عرب بوده و در بقیه قبایل این سنت وجود نداشته و زنانی مثله خدیجه در اون اجتماع مرد سالار تجارت میکردند .... خیلی از زنان در واقع در اجتماع اون موقع اعراب فعال بودن
گفتی ازدواج مهم ترین عامل بازدارنده از جنگ بوده که اسلام مرسومش کرده
آیا پس از حضرت محمد و اسلام تعداد جنگها با افزایش خطبه های عقد کمتر شد؟
خیر... بلکه بیشتر هم شد .. من از دیگر خلفا نمیگم از امام علی و زمان خلافتش میگم ... امام علی در زمان خلافتش چندین جمگ داشت؟ چندین کشته دادن اون جنگها؟
مهم ترین جنگها یکیش با عایشه همسر پیامبر بود ... جنگ جمل که گفته میشه بیش از 30 هزار نفر کشته داد
جنگ دیگری با معاویه بنام جنگ صفین که خودت بهتر میدونی
بیش از 6 ماه سپاه علی و معاویه رویارویی کردند و بیش از 120 هزار کشته دادند
پس از نظر من این دلیل قانع کننده نیست
و اینکه میگید این شیوه متداول بوده در اعراب قدیم که خانومه تا شوهرش فوت شد بره زن یکی دیگه بشه قبول دارم این حرفو
اما طبق متن صریح قرآن زنان پیامبر ام المونین(مادر مومنان) هستند که طبق اعتقاد شیعیان این آیه دال بر پاکی و بی گناهی زنان پیامبر نیست و صرفا برای این نازل شدند که کسی با زنان پیامبر پس از پیامبر ازدواج نکنه
خب اگه صوابه که زنان بیوه رو بگیرن چرا زنان پیامبر مستثنی شدن؟
حالا بگذریم که با دادن حق طلاق به مرد و حق چند همسری چه جفایی در حق خانوما میشه
سلام داداش گلمنقل قول:
نوشته اصلی توسط sam-n
خواهش میکنم
در مورد زنده به گور کردن دختران در عصر جاهلیت اول (قبل از اسلام) ، قبایل اعراب جاهلی دید و نگاه خوبی به دختر نداشتن و حتی از داشتن دختر نفرت داشتن و ... از این رو توجهت رو به خوندن این مطلب جلب میکنم ؛
دختر کشی و زنده به گور کردن دختران قبل از ظهور اسلام
یکی از دردناک ترین و وحشیانه ترین پدیده های عصر جاهلیت عرب پدیده وأد است که در قرآن مجید مکرر به آن اشاره شده. گرچه بعضی معتقدند که این جنایت در همه قبائل عرب عمومیت نداشته، و تنها در قبیله کنده (یا بعضی از قبایل دیگر) بوده است، ولی مسلماً مسأله نادری نیز محسوب نمی شده، وگرنه قرآن با این تأکید و به طور مکرر، روی آن صحبت نمی کرد.
مفسران گفته اند: در جاهلیت عرب، هنگامی که وضع حمل زن فرا می رسید، حفره ای در زمین حفر می کرد و بالای آن می نشست، اگر نوزاد دختر بود، آن را در میان حفره پرتاب می کرد و اگر پسر بود، آن را نگه می داشت.
این واقعاً وحشت آور است که انسان، آنقدر عاطفه خود را زیر پای بگذارد که به کشتن انسان آن هم در زشت ترین صورتش افتخار و مباهات نماید، انسانی که پاره تن خود اوست، انسانی که بی دفاع و ضعیف است، او را با دست خویش زنده زنده به خاک سپارد.
این یک امر ساده نیست که انسان هر چند نیمه وحشی دست به چنین جنایت وحشتناکی بزند، قطعاً دارای ریشه های اجتماعی و روانی و اقتصادی بوده است.
امیرمؤمنان (علیه السلام) در خطبه قاصعه در مقام تشریع زندگی عرب جاهلی به این کردار زشت اشاره نموده می فرماید: من بنات موؤدة و اصنام معبودة. دخترهای کشته و بت های مورد پرستش شعار آنان بود
سخن در اینجا است که آیا این رسم جاهلی در میان چه قبایلی رواج داشت، مورخان عموماً نظر می دهند که به طور مسلم قبیله بنی تمیم به خون فرزندان خود آلوده بودند و به عقیده گروهی این بیماری به قبایل دیگری مانند قیس، اسد، هذیل و بکربن وائمل نیز سرایت کرده بود.
عامل پیدایش این جنایات
علت شیوع این عمل در میان قبیله بنی تمیم این بود که قبیله یاد شده از پرداخت مالیات به نعمان بن منذر خودداری کردند و او برای سرکوبی آنان به سرزمین آنان لشکر کشید، احشام آنان را به غارت و زنان را به اسارت برد.
پس از چندی مردان قبیله برای جلب عواطف نعمان به حضور او رفتند و درخواست کردند که اسیران بنی تمیم را که غالباً دختر بودند آزاد کند، وی گفت: اختیار با دختران است، آنان می توانند در خانه های اسیر کننده خود بمانند یا با پدران خود به وطن خویش بازگردند. همه دختران بازگشتن به وطن را همراه پدران خود بر اقامت در آن منطقه ترجیح دادند جزء دختر قیس بن عاصم که اقامت نزد اسیر کننده را بر رفتن همراه پدر ترجیح داد، این کار بد بر قیس گران آمد، از این جهت عهد کرد از آن به بعد اگر دارای دختر شد، در همان دوران کوچکی به زندگی او خاتمه دهد، وی به دنبال این جریان در طول عصر خود 17 دختر را زنده زنده به گور کرد و عمل او برای قبائل دیگر الگو گردید.
از برخی تواریخ استفاده می شود که انگیزه آنان برای کشتن دختر احساس نفرت از دختر داشتن بود.
و اذا بشر احدهم بالأنثی ظل وجهه مسوداً و هو کظیم.
هنگامی که یکی از آنان بشارت (تولد) دختر بدهد، چهره او تیره شده و خشم خود را فرو می برد.
یتواری من القوم من سوء ما بشر به أیمسکه علی هون أم یدسه فی التراب الاساء ما یحکمون
از بدی بشارت از قوم خود پنهان می شود و نمی داند که آنها را به ذلت نگاه دارد یا در خاک پنهان سازد، چه بد است قضاوتی که می کنند.
انگیزه دیگر قتل فرزند این بود که نذر می کردند که اگر تعداد فرزندان به حد خاصی رسید و یا حاجت بزرگ او برآورده گردید یکی از فرزندان خود را در برابر بتان قربانی کنند و دو آیه زیر اشاره به چنین انگیزه ای است:
قد خسروا الذین قتلوا اولادهم بغیر علم.
براستی همه کسانی که فرزندان خود را از بی خردی کشته اند زیانکار شدند.
و کذلک زین لکثیر من المشرکین قتل أولادهم شرکائهم لیردوهم و لیلبسوا علیهم دینهم
شریکان عبادت (خدایان باطل)، کشتن فرزندان مشرکان را برای آنان زیبا جلوه داد، تا آنان را هلاک سازند و دینشان را بر آنان وارونه نشان دهند.
خوب ملاحظه می کنید که وحشتناک ترین جنایات زیر پوشش دروغین دفاع از ناموس و حفظ شرافت و حیثیت خانواده انجام می گرفت و عاقبت این بدعت زشت و ننگین مورد استقبال گروهی واقع شده و مسأله وئاد (زنده به گور کردن دختران) یکی از رسوم جاهلیت شد و همان است که قرآن شدیداً آن را محکوم ساخته و...
این احتمال نیز وجود دارد که تولید کننده بودن پسران و مصرف کننده بودن دختران، در آن جوامع، نیز به این جنایت کمک کرده باشد، زیرا پسر برای آنها، سرمایه بزرگی محسوب می شد که در غارتگریها و نگهداری شتران و مانند آن از وجودش استفاده می کردند، در حالی که دختران چنین نبودند.
از سوی دیگر وجود جنگها و نزاعهای دائمی قبیلگی میان آنها سبب فقدان سریع مردان و پسران جنگجو می شد و طبعاً تناسب تعادل میان تعداد دختران و پسران بهم می خورد، و تا آنجا وجود پسران عزیز شده بود که تولد یک پسر، مایه مباهات بود و تولد یک دختر، مایه ناراحتی و رنج یک خانواده!.
این امر تا آنجا رسید که به گفته بعضی از مفسران، به محض این که حالت وضع حمل به زن دست می داد شوهر، از خانه متواری می گشت، مبادا دختری برای او بیاورد و او در خانه باشد! سپس اگر به او خبر می دادند، مولود پسر است، با خوشحالی و هیجان وصف ناپذیری به خانه بازمی گشت، اما وای اگر به او خبر می دادند که نوزاد دختر است آتش خشم و اندوه جان او را در بر می گرفت.
داستان وئاد پر از حوادث بسیار دردناک و چندش آور است.
از جمله نقل کرده اند مردی خدمت پیامبر آمد، اسلام آورد، اسلامی راستین، روزی خدمت رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) رسید و سؤال کرد آیا اگر گناه بزرگی کرده باشم توبه من پذیرفته می شود، فرمود: خداوند تواب و رحیم است، عرض کرد ای رسول خدا! گناه من بسیار عظیم است، فرمود: وای بر تو هر قدر گناه تو بزرگ باشد، عفو خدا از آن بزرگ تر است.
عرض کرد اکنون که چنین می گوئی بدان: من در جاهلیت به سفر دوری رفته بودم، در حالی که همسرم باردار بود، پس از چهار سال بازگشتم، همسرم به استقبال من آمد، نگاه کردم دخترکی در خانه دیدم، پرسیدم دختر کیست؟ گفت دختر یکی از همسایگان است!
من فکر کردم ساعتی بعد به خانه خود می رود اما با تعجب دیدم نرفت، غافل از این که او دختر من است و مادرش این واقعیت را مکتوم می دارد، مبادا به دست من کشته شود. سرانجام گفتم راستش را بگو این دختر کیست؟ گفت: به خاطر داری هنگامی که به سفر رفتی باردار بودم، این نتیجه همان حمل است و دختر تو است!
آن شب را با کمال ناراحتی خوابیدم، گاهی به خواب می رفتم و گاهی بیدار می شدم، صبح نزدیک شده بود، از بستر برخاستم و کنار بستر دخترک رفتم در کنار مادرش به خواب رفته بود، او را بیرون کشیدم و بیدارش کردم و گفتم همراه من به نخلستان بیا، او به دنبال من حرکت می کرد تا نزدیک نخلستان رسیدیم، من شروع به کندن کردم و او به من کمک می کرد که خاک را بیرون آورم، هنگامی که حفره تمام شد من زیر بغل او را گرفتم و در وسط حفره افکندم..... در این هنگام هر دو چشم پیامبر پر از اشک شد ... سپس دست چپم را به کتف او گذاشتم که بیرون نیاید و با دست راست خاک بر او می افشاندم! و او پیوسته دست و پا می زد و مظلومانه فریاد می کشید پدر جان! چه با من می کنی؟ در این هنگام، مقداری خاک بر روی ریش های من ریخت او دستش را دراز کرد و خاک را از صورت من پاک نمود، ولی من همچنان قساوتمندانه خاک به روی او می ریختم تا آخرین ناله هایش در زیر قشر عظیمی از خاک محو شد!
در این جا پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) در حالی که بسیار ناراحت و پریشان بود و اشک ها را از چشم پاک می کرد، فرمود: اگر نه این بود که رحمت خدا بر غضبش پیشی گرفته، لازم بود هر چه زودتر انتقام از تو بگیرد!
و نیز در حالات قیس بن عاصم که از اشرف و رؤسای قبیله بنی تمیم در جاهلیت بود و پس از ظهور پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) اسلام آورد می خوانیم: روزی به خدمت پیامبر آمد تا بار گناه سنگینی را که بر دوش می کشد شاید سبک کند، عرض کرد در گذشته گروهی از پدران بر اثر جهل و بی خبری دختران بی گناه خود را زنده بگور کردند، من نیز 12 دختر نصیبم شد که همه آنها را به این سرنوشت شوم مبتلا ساختم! هنگامی که سیزدهمین دخترم را همسرم مخفیانه به دنیا آورد چنین وانمود کرد که نوزادش مرده به دنیا آمده، اما در خفا آن را در نزد اقوام خود فرستاده بود موقتاً فکرم از ناحیه این نوزاد راحت شد. اما بعداً که از ماجرا آگاه شدم او را با خود به نقطه ای بردم و به تضرع و التماس و گریه اعتنا نکرده و زنده به گورش ساختم! پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) از شنیدن این ماجرا سخت ناراحت شد و در حالی که اشک می ریخت فرمود: من لایرحم لایحرم ؛ کسی که رحم نکند به او رحم نخواهد شد.
سپس رو به سوی قیس کرد و گفت: روز بدی در پیش داری، قیس عرض کرد چه کنم تا بار گناهم سبک شود؟ پیامبر فرمود: به تعداد دخترانی که کشته ای بندگانی آزاد کن شاید بار گناهانت سبک شود
صعصعه بن ناجیه جد شاعر معروف فرزدق که از یاران پیامبر گرامی بود روزی به حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) رسیده گفت ای پیامبر خدا من در دوران جاهلیت عمل نیکی انجام داده ام شاید الآن به دردم بخورد و آن اینکه:
من دو شتر گم کردم و برای پیدا کردن آنها رو به بیابان نهادم به خانه ای رسیدم که دیدم بزرگ مردی در آستانه آن نشسته است از او سراغ شترانم را گرفتم، وی گفت: چه علامتی داشتند؟ گفتم: علامت شتران دارای قبیله میثم بن دارم بود گفت: هر دو نزد من است. در این موقع پیرزنی از خانه بیرون آمد، آن مرد مهلت نداد که پیرزن سخن بگوید، فوراً گفت: همسرم چه آورده اگر پسر باشد نگاه می دارم و از دختر باشد زنده بگور می کنم، پیرزن گفت: دختر است، در این حالت به من رقت دست داد، خواستم این دختر را از مرگ نجات دهم به او گفتم: این دختر را به من می فروشی؟
وی در پاسخ گفت: آیا ننگ نیست که انسان فرزند خود را بفروشد و هرگز دیده ای که عرب دختر خود را بفروشد؟ گفتم: می خواهم او را نجات دهم، نمی خواهم او را بفروشم، سرانجام من او را در برابر آن دو شتر گمشده و شتر دیگری که بر آن سوار بودم خریدم مشروط بر آن که مرا با آن شتر به منزل برساند.
از آنگاه تا به حال من 280 دختر به این قیمت خریده و از کشتن آنها جلوگیری کرده ام. فرزدق در مدح خانواده خود به عمل جد خویش افتخار می ورزد می گوید: در عصر جاهلی نیک مردی پیدا می شود که با دادن مقداری از اندوخته مالی خود جان کودکان بی گناه را بخرد آیا در جهان صنعت و تکنیک که بشر به منابع بزرگ طبیعت دست یافته است از چنین مردانی خبری نیست که به جای کشتن بچه های بی گناه پرورشگاههائی برای چنین نوزادان فراهم سازند که هم شرف این گونه از زنان مصون بماند و هم کودکان بی گناه از دست افراد آدم کش مصون گردند.
اما در پاسخ به این موضوع که هدف از ازدواج های پیامبر (ص) چه بوده ؛نقل قول:
نوشته اصلی توسط sam-n
ببین داداش ازدواج کردن های پیامبر (ص) همان طور که بیان کردم دلایل متعددی داشته ، یه دلیل مهمش بخاطر وحدت قبایل و ترویج و گسترش هر چه بیشتر اسلام و جلوگیری از جنگ و کشت و کشتار بوده ، همون طوری که میدونی اعراب جاهلیت فرضا بخاطر یه موضوع خیلی ساده و جزئی ده ها سال با هم جنگ و نزاع میکردن و به قتل و غارت قبایل هم رو می آوردن و ... ، پیامبر (ص) به اقتضای زمان به دستور الهی اومد با برقراری پیوند و ارتباط میان قبایل جلوی این موضوع رو تا سر حد ممکن بگیره و رفته رفته اخلاق ، تربیت و دین اسلام رو گسترش بده و تا حدودی بسیار زیادی هم پیامبر خدا (ص) موفق شد این اخلاق جاهلی رو ریشه کن کنه ولی رفته رفته فتنه ها و مخالفت ها و ناسازگاری ها شروع شد که مایل نیستم بیشتر از این توضیح بدم خودتم دلیلش رو خوب میدونی و ...
اما در مورد جنگ های حضرت علی (ع) ؛
بین امیرالمؤمنین علی (ع) در همان ابتدای امامت شون (یا اصطلاحاً خلافت) بخاطر فتنه های کاملا دقیق و برنامه ریزی شده بر علیه ایشان سه تا جنگ بر ایشان تحمیل کردند و ...
هيچ يک از درگيري هاي زمان علی (ع) دعواي اسلام و كفر نبود
در زمان حضرت علي (ع) 3 درگيري وجود داشت. آن هم بين مسلمانان ، در هر 3 درگيري (جمل، صفين و نهروان) هر دو طرف جنگ مسلمان بودند. يعني خويشان، اصحاب و بستگان پيامبر بودند و افرادي بودند كه سابقه سربازي براي اسلام داشتند، سابقه داران جهاد و مبارزه انقلابي بودند، افرادي كه براي اسلام شمشير زده بودند و بارها تا مرز شهادت پيش رفته بودند. لذا درگيري ها و فتنه های سياسي بودند كه بعد تبدیل به درگیری نظامي شد و به اين شكل 3 جنگ در يك دوره حدود 5 ساله بر علي (ع) تحميل شد.
جنگهاي زمان حضرت علي (ع) همگي مصداق فتنه بود
هر سه دعوا جناحي بود و اصلا دعواي حق و باطل نبود لذا از آن تعبير به فتنه مي شود؛ فتنه يعني مسئله اي كه نه فقط عوام بلكه گاهي خواص نيز در آن به اشتباه مي افتند.
اميرالمؤمنين (ع) در نهج البلاغه چند بار خطاب به مسلمانان فرمود : كه حق را با آدم ها نسنجيد، ملاكتان انسان ها نباشد چرا كه انسان ها تغيير مي كنند. همه در معرض فساديم، هيچ كس خائن و فاسد به دنيا نيامده است، همه ما كم كم فاسد يا خائن مي شويم.
فردي كه علي (ع) را ترور كرد كافر نبود جزء سربازان علي بود، مجاهدي رزمنده بود كه سابقه فعاليت در جبهه داشت. شمر كه سر حسين (ع) را بريد مجاهد بود، رزمنده اي بود كه 35 سال قبل جزو افسران حضرت امير (ع) بود اما دو دهه بعد در كربلا سر امام حسين (ع) را بريد و جزو افسران يزيد شد. همه ما در خطريم، هيچ كس نبايد به سابقه خود تكيه و اعتماد كند
فتنه اول ؛ جنگ جمل (جهاد با ناکثان)
اولین جنگ حضرت امیر (ع) با گروهی از پیمان شکنان به رهبری طلحه و زبیر و عایشه اتفاق افتاد که در تاریخ، به دلیل نقض پیمانشان، از آنان به « ناکثین » تعبیر می شود.
طلحه و زبیر پس از خروج از مرکز خلافت حضرت و شکستن بیعت خود، با همراهی و تشویق عایشه اولین جنگ را بر حضرت تحمیل کردند. جنگ جمل در منطقه ای نزدیک بصره در سال 36 هـ.ق اتفاق افتاد که در مدت یک روز با کشته شدن ده هزار تن و به روایت دیگر، سیزده تا بیست هزار تن از جبهه ناکثین و با شهادت تنها ده نفر از جبهه امام علیه السلام با پیروزی حضرت به پایان رسید.
فتنه دوم ؛ جنگ صفین (جهاد با قاسطان)
در 1 صفر 37 هـ.ق نبردی سنگین میان حضرت علی (ع) و معاویه که در شام ادعای خلافت کرده بود، در محلی به نام صفین که در ناحیه غربی عراق میان بالس و رقه است رخ داد.
در آغاز خلافت حضرت علی(ع) ، معاویه را از کارگزاری شام معزول و سهل بن حنیف را جانشین وی کرد. معاویه نپذیرفت و شام را زیر فرمان خود گرفت.
پس از پایان جنگ جمل، حضرت علی، حریر بن عبدالله را به شام فرستاد تا از معاویه بیعت بگیرد.
معاویه نیز به خون خواهی عثمان لشکری برای جنگ با حضرت علی آماده کرد. حضرت علی هم از کوفه عازم جنگ شد و در صفین جنگ سختی میان سپاه شام و عراق درگرفت. این نبرد 110 روز طول کشید. پس از چند روز نبرد، سپاه حضرت علی در شرف پیروزی بود که با پیشنهاد عمروعاص، سپاه معاویه قرآن‌ها را بر سر نیزه کردند. با دیدن این صحنه گروهی از سپاه عراق جنگ را ترک کردند.
حضرت علی مالک اشتر و یا عبدالله بن عباس را برای نمایندگی و حکمیت انتخاب نمود ، اما گروهی که جنگ را ترک کرده بودند، نپذیرفتند و ابوموسی اشعری را برگزیدند. بنابراین تعیین خلیفه به حکمیت میان عمروعاص و ابوموسی اشعری سپرده شد، لکن با بی کفایتی ابوموسی و زیرکی عمروعاص خلافت به معاویه سپرده و حضرت علی از آن عزل شد و علناً قدرت را از دست حضرت گرفت.
فتنه سوم ؛ جنگ نهروان (جهاد با مارقان)
در سال 38 هـ.ق و به فاصله یک سال از جنگ صفیّن، سومین و آخرین جهاد حضرت با گروه خوارج در منطقه « نهروان » آغاز شد.
خوارج یا مارقان از مسلمانان ظاهربین، قشری و سطحی نگر و به اصطلاح خشک مقدّس و متحجّر بودند که به اعمال ظاهری شریعت مانند نماز و روزه، اهتمام بیش تری می دادند، اما قدرت تحلیل گوهر دین و احکام آن و همچنین مسائل سیاسی و اجتماعی را نداشتند. شاهد آن فریب خوردن آنان از حیله معاویه در جنگ صفیّن در بالا بردن قرآن بر سرنیزه ها در لحظه شکست است که امام علیه السلام را تهدید کردند که باید با معاویه صلح کند، وگرنه جانش در خطر خواهد بود.
جنگ شروع شد و طولى نكشيد كه آن گروه گمراه مقتول و نه نفر نيز از آنان فرار كردند و هفت نفر هم از سپاه على عليه السلام بدرجه شهادت نائل آمده بودند و بدين ترتيب پيش بينى آن حضرت صد در صد صورت واقع بخود گرفت و پس از خاتمه جنگ بكوفه مراجعت نمودند، از جمله فراريان خوارج عبد الرحمن بن ملجم از قبيله مراد بود كه به مكه گريخته بود.
بله دقیقا ام المؤمنین بودن به تنهایی ارزش و جایگاهی ندارد کما اینکه همسران حضرت نوح و لوط هم ام المؤمنین بودند که خداوند در این باره میفرماید ؛نقل قول:
نوشته اصلی توسط sam-n
« ضرب الله مثلا للذین کفروا امرأت نوح و امرأت لوط کانتا تحت عبدین من عبادنا صالحین فخانتاهما فلم یغنیا عنهما من الله شیئا و قیل ادخلا النار مع الداخلین و ضرب الله مثلا للذین آمنوا امرأت فرعون إذ قالت رب ابن لی عندک بیتا فی الجنة و نجنی من فرعون و عمله و نجنی من القوم الظالمین و مریم ابنت عمران التی أحصنت فرجها فنفخنا فیه من روحنا و صدقت بکلمات ربها و کتبه و کانت من القانتین » (سوره مبارکه تحریم ، آیات شریفه 10-12)
« خداوند مثلى براى کسانى که کافر شده اند زده است، مثل به همسر نوح، و همسر لوط، آنها تحت سرپرستى دو بنده از بندگان صالح ما بودند، ولى به آن دو خیانت کردند، و ارتباط آنها با این دو (پیامبر)، سودى به حالشان (در برابر عذاب الهى)، نداشت. و به آنها گفته شد : وارد آتش شوید همراه کسانى که وارد مى شوند و خداوند مثلى براى مؤمنان زده، به همسر فرعون، در آن هنگام که گفت پروردگارا! خانه اى براى من نزد خودت در بهشت بساز، و مرا از فرعون و عمل او نجات ده، و مرا از قوم ظالم رهایى بخش. و همچنین مریم دختر عمران مثل زده که دامان خود را پاک نگاه داشت، و ما از روح خود در او دمیدیم، او کلمات پروردگار و کتابهایش را تصدیق کرد، و از مطیعان فرمان خدا بود »
خداوند رسما میفرماید همسران نوح و لوط نبی از کافران هستند و جایگاهشان دوزخ است
حالا این وسط زنان پیامبران استثناء هستند و نباید بعد از وفات یا شهادت پیامبران به ویژه رسول اعظم (ص) با زنان ایشان نکاح کنند
چون در رابطه با علت و فلسفه حرمت ازدواج با همسران پیامبر اکرم(ص) باید در ابتدای امر به نکاتی توجه داشت.
این که این مسئله به خاطر احترام به رسول اعظم (ص) بوده تا از سوء استفاده احتمالی دشمنان و بدخواهان از نام و اعتبار کسانی که با حضرت رسول قرابت داشتند جلوگیری شود، لذا آیه نازل می‌شود که زنان پیامبر اکرم (ص) در حکم مادران شما امت هستند و « ازواجه امهاتكم » [1] چنان که انسان نمی‌تواند با مادر خود ازدواج کند. با کسانی که در حکم مادر او هستند نیز نمی‌تواند ازدواج کند چون زنان پیامبر اکرم (ص) حکم مادران معنوی و روحانی امت اسلامی را دارند.
همان طور که خود پیامبر اکرم (ص) در حکم پدر امت است آنجا که میفرماید: « یا علی انا و انت ابوا هذه الامة [2] علی جان! من و تو در حکم پدران این امت هستیم » ، یعنی برای هدایت و سعادت این امت به آنان دلسوز و مهربان و رئوف هستیم، ابوّت معنوی برتر از انتساب ظاهری است. لیکن عده ای سست ایمان و عده ای هم از سر نفاق و عناد در بین مردم اظهار می‌داشتند بعد از رحلت پیامبر اکرم (ص) با زنان او ازدواج خواهند کرد. و این مسئله موجب ناراحتی پیامبر اکرم (ص) میشد لذا آیه دیگری نازل شد که : « شما حق ندارید رسول خدا را آزار دهید نه هرگز همسران او را بعد از او به همسری درآورید که این کار نزد خداوند گناه عظیم و بزرگی است » [3]
موضوع اذیت و آزار پیامبر اعظم (ص) وقتی حساس تر و روشن تر می‌شود که بدانیم برخی از مسلمان‌های منافق یا ضعیف الایمان در نظر داشتند و مترصد بودند پیامبر اکرم (ص) رحلت کند تا به عنوان انتقام جویی و توهین به ساحت مقدس پیامبر اکرم (ص) با همسرانش ازدواج کنند حتی برخی افراد همچون طلحه بن عبیدالله این مطلب را به صراحت می‌گفتند. [4]
شاید یکی دیگر از علل حرمت ازدواج با زنان پیامبر اکرم (ص) این بوده باشد که خداوند با نازل کردن این آیه و ابلاغ این حکم خواست که آن عده که می‌خواستند با ازدواج با همسران پیامبر اکرم موقعیت و جایگاه اجتماعی برای خود دست و پا کنند و از این طریق که شوهر همسر پیامبر اکرم (ص) و فرد آگاه از درون خانه حضرت و تعلیمات و مکتبش شناخته شوند. و آن گاه به دلخواه خود دست به تحریف اسلام و نشر اکاذیب بپردازند. و به این وسیله پایگاه مردمی جهت فتنه انگیزی پیدا کنند، جلوگیری کند.
آنجا که خداوند میفرماید : « اگر چیزی را آشکار کنید و به زبان جاری سازید یا آن را پنهان کنید، قطعاً خدا (به آن و) به هر چیزی داناست » [5] با تحریم ازدواج زنان پیامبر اکرم (ص) بعد از حضرت، نقشه و توطئه منافقان را نقش بر آب نمود. پس حرمت ازدواج با زنان پیامبر اکرم (ص) به خاطر حفظ حرمت آن حضرت، جلوگیری سوء استفاده برخی افراد که از قبل برای این منظور طرح ریزی کرده بودند، و جلوگیری آزار و اذیت روحی پیامبر اکرم (ص) بوده است.
امّا این که عده ای از زنان پیامبر اکرم (ص) جوان بودند و به اجبار می‌بایستی بقیه عمرشان را بعد از رحلت حضرت پیامبر اکرم (ص) مجرد بمانند در جواب این بخش باید گفت :
ــ چنان چه از شأن نزول آیات پیشین مشخص شد، بعضی به عنوان انتقام جویی و توهین به ساحت مقدس پیامبر اکرم (ص) چنین تصمیمی داشتند و از این طریق می‌خواستند ضربه ای به حیثیت آن حضرت وارد کنند.
ــ زنان پیامبر اکرم (ص) بر خلاف دیگر زنان این افتخار را داشتند به همسری پیامبر اکرم (ص) در آیند لذا در قبال این افتخار عظیم باید فداکاری هم بکنند تا حیثیت پیامبر اکرم (ص) حفظ شود و این با عدالت اسلامی کاملاً سازگار است چرا که همیشه افتخارات بزرگ مسئولیت‌های بزرگی نیز همراه دارد. و این که همسران پیامبر اکرم(ص) بعد از رحلت آن حضرت در میان امت اسلامی بسیار محترم می زیستند و از وضع خود راضی و خشنود بودند و محرومیت از ازدواج در برابر این افتخار را ناچیز می‌شمردند.
پی نوشت ها :
[1]. احزاب: 6.
[2]. شوشتری، قاضی نور الله، احقاق الحق و ازهاق الباطل، قم، مرعشی، 1409 ه.ق، ج 23، ص 580
[3]. احزاب: 53.
[4]. قرطبی، محمد بن احمد، الجامع الاحکام القرآن، بیروت، موسسه تاریخ العربی، 1405 ه.ق، ج 14، ص 230
[5]. احزاب: 54.