مهم !♠♥ احساسات روزانه♥♠امروز چه حسی داری؟!♠♥

نقل قول:

نوشته اصلی توسط RealMohsen

اینم اجرای احساس من :)):yahoo (68):

نوازش

خدای من............

فوق العاده است !!

:yahoo (110):بازم حس ندارم
همشم خودتونین:yahoo (76):

نقل قول:

نوشته اصلی توسط mahgolm

لنتی بیا برو یه جاییی شرکت کن تو داری هدر میری ......جووون واقعا خیلی با احساس بود:yahoo (79)::y (697)::y (545):جووونم گیتار فقط:yahoo (65)::yahoo (65):

نقل قول:

نوشته اصلی توسط HossEin_v

آره، واقعا استعداد خوبی داری
یه مدت با خودم بگردی یه فیلمباز حرفه ای ازت میسازم کلا گیتار و لیونل مسی و این چیزا رو یادت بره :))

- Say my Name
+ Heisenberg
- You're Goddammn right :yahoo (16):

نقل قول:

نوشته اصلی توسط maryam2015

واااای عالی بود ....محسن یگانه ی کی بودی ؟:))
خداییش قبل پلی گفتم چه اعتماد به نفسی داره بعد که پلی شد گفتم ای ول چه صدایی چه لحنی چه رسایی ...خلاصه فوقالعاده بود برادرمن ...استعداد زیادی داری ..یه پیشنهاد موسسه اوازی نو شماره تماس تو اینستا گذاشته امتحان میگیره .بعد کنکور یه زنگ بزن و شرکت کن :))

نقل قول:

نوشته اصلی توسط خانم دکتر کوثر

خدای من............

فوق العاده است !!

مرررررررررسی بچه ها ... نظر لطفتونه ... خیلی انرژی گرفتم....ممنون از این که گوش دادین :y (694)::y (694):
خوشحالم دوس داشتین ... :yahoo (8):

نقل قول:

نوشته اصلی توسط RealMohsen

مرررررررررسی بچه ها ... نظر لطفتونه ... خیلی انرژی گرفتم....ممنون از این که گوش دادین :y (694)::y (694):
خوشحالم دوس داشتین ... :yahoo (8):

رفیق ماست دیگه :)) ...
میگم محسن لازم شد تک اهنگ باهم بدیم :))

دمه اذانه دعا می کنم ی بارم ک شده چیزی ک تو دلمه اتفاق بیوفته
از همه نشد ها خسته شدم این دیگ بشه خدا.خواهش : )

نقل قول:

نوشته اصلی توسط amirhossein78

3 تا آمپول :yahoo (17):
از پشت سوراخ سوراخ شدم
لعنتی هر کدوم رو هم تک تک زد :yahoo (17):

یعنی یه کسی پیدا شه یه چیزی اختراع کنه این آمپول برای همیشه منسوخ شه یعنی بشریت بهش بدهکار میشه :))

فعلا که خوبم تا بعد

حاجی مگه بازیه که e رو بزنی اسلحه رو بزاره رو حالت سه تیر و در جا بزنه ؟ :)) یکی یکیه دیگه :))

احساس میکنم مغزم بزرگ شده . دیگه تو کلم جا نمیگیره . سنگین شده جوری که وزنشو حس میکنم توی سرم . مشکل از بیخوابیه . باید درستش کنم حتما .
فارغ از این درد دیگه همه چی خوبه :)) ی عالمه درس و فرصت خیلی کم و کنکور و خدایی که فکر کنم پشتمه :)) چیز دیگه ای لازم دارم ؟ :)) نچ :))

چقدر سخته موقع عصابنیت و ناراحتی یه عالمه حرف بیادنوک زبونت ولی خودتو کنترل کنی!
سخته ولی ممکنه!
از یه طرف خوبه ولی از یه طرفم حرفا تو دلت میمونه!

استرس دارم......

چیزهایی هست که نمی دانی..

اواخر سال اول دبیرستان بود
پس از گود برداری ساختمانی که دقیقا کنار مدرسه مان بود، ترک هایی روی دیوار مدرسه بوجود آمد و هر لحظه احتمال تخریب مدرسه وجود داشت.
مدرسه تعطیل شد و بعد از اعتراض دسته جمعی اولیا باید فکری به حال ما دانش آموزانِ خرسند از اتفاق، میکردند.
خلاصه پس از کلی اعتراض و رفت و آمد اولیا و مربیان چاره ای جز این نبود که چند ماهِ پایانی آن سال تحصیلی، شیفت بعد از ظهر مدرسه راهنمایی دخترانه که چند خیابان با مدرسه ما فاصله داشت، در اختیار دبیرستان پسرانه بگذارند تا در این مدت فکری به حال مدرسه ی در حال تخریبِ ما بکنند.
بعد از دو هفته تعطیلی باید دوباره میرفتیم مدرسه، به یک مدرسه جدید با فضایی کاملا دخترانه،
همیشه وقتی از مقابل مدرسه دخترانه میگذشتم برایم جالب بود بدانم مدرسه ی دخترها چه فرقی با مدرسه ما دارد؟
برای همین از همان لحظه ی اول که وارد مدرسه دخترانه شدیم با دقت به اطرافم نگاه میکردم، انصافا همه چیز با سلیقه تر بود و مدیر و ناظم هم خیلی حواسشان جمع ما بود که دست از پا خطا نکنیم.
تحصیل در این مدرسه حس غریبی داشت، بوی عطر روپوش دخترانه ای که در کلاس جا میماند و تارهای بلند موهایی که هر از چند گاهی روی میز و نیمکت دیده میشد، بیانگر دنیایی از جنس دیگر بود، دنیایی پر از قصه، لااقل برای من که اینگونه بود.
همیشه برایم سوال بود دختری که در شیفت صبح جای من روی این نیمکت مینشیند چه شکلی ست؟ درسش خوب است یا نه؟ موهایش بور است یا مشکی؟ رنگ چشمانش چطور؟ شلوغ است یا آرام؟
هیچ وقت هیچ ردی از خودش به جا نمیگذاشت
نیمکت ما دو نفره بود و آن سمتی که من مینشستم برخلاف سمت دیگر حتی یک خط خوردگی هم روی میز دیده نمیشد.
دو هفته ای از رفتنمان به مدرسه میگذشت، یک روز وقتی روی نیمکت نشستم و طبق عادت خواستم کیفم را در جامیزی بگذارم متوجه کتابی در زیر میز شدم.
همان رمانی بود که سه روز تمام خانه را زیر و رو کرده بودم اما پیدایش نمیکردم، یک برگه ی کوچک در صفحه ی اول کتاب قرار داشت که با دست خطی دخترانه روی آن نوشته شده بود سه روز پیش این کتاب را زیر میز جا گذاشته بودی، دو خط اولش را که خواندم نتوانستم ادامه اش را نخوانم، امیدوارم من را ببخشی که کتابت را بی اجازه بردم.
بی معطلی کتاب را باز کردم و نزدیک صورتم بردم و نفس کشیدم، عطر دخترانه اش در صفحات کتاب جا مانده بود و حالا میان این همه ابهام، سه نشانه از دختری که شیفت صبح روی نیمکت من مینشست را پیدا کرده بودم،
دست خطش، بوی عطرش و اینکه ادبیات دوست دارد، اهل قصه بود و نمیدانست خودش در ذهن من به قصه ای پرحرف و راز تبدیل شده.
این قصه وقتی جذاب تر شد که آخرین صفحه ی کتاب را باز کردم و دیدم مصرع دوم بیت شعری که مدت ها بود هر چه فکر میکردم یادم نمی آمد را برایم نوشته است، با همان دست خط دخترانه اش.
از آن اتفاق به بعد همه چیز رنگ و بوی دیگری گرفته بود،
برای رفتن به مدرسه ذوق داشتم و هر روز به محض رسیدن به کلاس زیر میزم را نگاه میکردم، تمام کتاب های مورد علاقه مان را رد و بدل میکردیم، در صفحه اول تمام رمان هایی که زیر میز برایم جا میگذاشت شعری از نیما یوشیج نوشته شده بود.
گاهی از دنیای دخترها برایم مینوشت، از هم میزی اش که در آن سن و سال کم عاشق پسر خاله اش شده بود، از رتبه اول کلاسشان که پدرش اعتیاد داشت و میخواست به زور شوهرش دهد به مردی که پانزده سال از او بزرگتر بود، از همکلاسی دیگرش که از ترس برادر بزرگتر و خانواده ی سخت گیرش در خیابان سرش را بالا نمی آورد و همیشه حسرت آزادی های پیش پا افتاده دخترهای دیگر را میخورد...
هر دفعه برایم قصه ای داشت،
با خواندن این قصه ها هر روز بیشتر با دنیای پرالتهاب و راز آلود دخترها آشنا میشدم.
هنگامی که نوشته هایش را میخواندم صدایش در سرم میپیچید، صدایی که هیچ وقت نشنیده بودم!
اما در این میان هیچ گاه از خودش حرفی نمیزد، من هم هیچ وقت چیزی نمیپرسیدم، دلم میخواست تصورش کنم، کشف اش کنم، از روی دست خط اش، از شعرهایی که در کتاب هایش مینوشت، از بوی عطری که در کتاب هایم جا میگذاشت.
ما عجیب شبیه هم بودیم، او هم مثل من حواسش پرت قصه های اطرافش بود، شاید خودش را میان این همه آشفتگی گم کرده بود، شاید هم من دلم میخواست اینگونه نگاهش کنم.
شب ها قبل از خواب زل میزدم به سقف و فکر میکردم یعنی الان او هم به من فکر میکند؟ الان مشغول خواندن کتابی ست که امروزم برایش بردم یا دارد برایم مینویسد؟ کاری جز فکر کردن به او نداشتم، فکر کردن به کسی که حتی اسمش را نمیدانستم، تا به حال ندیده بودمش، نمیدانستم نام این حس را چه باید میگذاشتم اما خوب میدانستم او هم درگیر همین حس مبهم است...

خوب میدانستم او هم درگیر همین حس مبهم است.
میدانستم چون وقتی گل سر نارنجی رنگش را زیر میز جا گذاشت دیگر سراغش را نگرفت، همان گل سری که شده بود بزرگترین راز زندگی ام و لابه لای لباس هایم پنهانش کرده بودم و هر شب وقتی چراغ اتاق را خاموش میکردم با چراغ قوه میرفتم سر میز لباس هایم و
سیر نگاهش میکردم.
یک اتفاق هایی داشت بینمان رخ میداد اما به روی خودمان نمی آوردیم، بارها خواستم از لرز دست و دلم به هنگام خواندن نوشته هایش بگویم اما نمیتوانستم و این رابطه ی شیرین و پنهانی و مبهم همانگونه ادامه داشت.
ایام امتحانات میان ترم دوم دخترها بود و از هفته ی بعدش هم قرار بود امتحانات میان ترم ما آغاز شود و به همین دلیل کمی رابطه مان ضعیف تر از قبل شده بود.
من مامور سالن بودم و معمولا ده دقیقه پس از به صدا در آمدن زنگ آخر مدرسه، بعد از اینکه مطمئن میشدم هیچ کس در سالن نیست از ساختمان خارج میشدم.
یک روز که وقتی همه رفتند و سالن خالی شد ایستاده بودم و به نیمکت خودم که فردا قرار بود او روی این نیمکت بنشیند نگاه میکردم، غرق نگاه به کسی بودم که روی میز ننشسته بود، در همین احوال زمان از دستم خارج شد و کمی دیرتر از روزهای قبل از ساختمان مدرسه خارج شدم و دیدم درب حیاط مدرسه بسته شده.
هر چه صدا زدم از مستخدم مدرسه خبری نبود،
مجبور شدم نزدیک خانه اش که کنج حیاط مدرسه بود بروم، نزدیک خانه اش که شدم، در سطل آشغالی که گوشه ی دیوار بود و زیاد مورد استفاده قرار نمیگرفت تعدادی برگه ی امتحانی چاپ شده به چشمم خورد،
نزدیک سطل آشغال رفتم و از روی سربرگ ها فهمیدم برای کلاس سوم راهنمایی دخترانه است، همان پایه که شیفت صبح کلاس ما بودند.
خبر داشتم که دستگاه چاپ مدرسه خراب است و دو سری اول را بد چاپ میکند و از سری سوم چاپ اش درست میشود، برگه ها مشکل چاپی داشت اما تا حدود زیادی قابل خواندن بود.
مستخدم بیچاره هم هر بعد از ظهر پس از نظافت دفتر مدرسه این برگه هایی که برای امتحان بود و بد چاپ شده بودند و مورد استفاده نبودند را در این سطل اشغال میریخت و شب همراه باقی اشغال ها از مدرسه بیرون میبرد.
دست بردم در سطل آشغال و آن برگه ی امتحانی که برای سوم راهنمایی بود را برداشتم و در کیفم پنهان کردم.
تاریخ امتحان روی برگه برای پس فردا بود.
سراسیمه برگشتم به داخل سالن و برگه را لوله کردم و به همراه یک نوشته که بفهمد قضیه از چه قرار است، برایش زیر میز گذاشتم و دور از چشم مستخدم مدرسه از دیوار پشتی پریدم بیرون و رفتم.
تمام شب به این فکر میکردم که فردا با دیدن برگه ی امتحان میان ترم ریاضی چه حالی میشود و خنده اش که تا به حال ندیده بودم را در ذهنم مجسم میکردم و از خنده اش خنده ام میگرفت.
فردا ظهر وقتی رفتم مدرسه زیر میزم برگه ای گذاشته بود با یک متن بلند بالا و کلمه به کلمه قربان صدقه ام رفته بود و در آخر برگه هم یک نقاشی کشیده بود که در آن دختر بچه ای روی پنجه ی پا ایستاده بود و چشمایش را بسته بود و پسر بچه ای خجالتی که لپ هایش گل انداخته بود را میبوسید.
قند در دلم آب شد و از شدت دل ضعفه پلک هایم روی هم افتادند، اما چه فایده که او از این احوال من خبری نداشت.
دیگر تمام آن یک هفته که ایام امتحاناتشان بود کارم این بود که بعد از زنگ آخر قایمکی میرفتم و از سطل آشغال برگه ی امتحانی که برای روز آینده بود را کش میرفتم و زیر میز میگذاشتم تا فردا حرف های جدید و قربان صدقه های جدید برایم بنویسد، همه ی این ها بعلاوه ی آن نقاشی بوسه که تکرار میشد.
بعد از گذشت این چند روز و حرف هایی که مدام دلم را میبرد دیگر طاقتم طاق شده بود، دلم میخواست از نزدیک ببینم اش، دلم میخواست صدایش را بشنوم، دلم میخواست نامش را صدا کنم،
تمام آن شعرهای نیما را که ابتدای کتاب ها مینوشت در یک دفترچه نوشته بودم و هر شب میخواندم، دلم میخواست دستش را بگیرم و با هم قدم بزنیم و درست وقتی محو نگاه کردن به قدم هایش کنار قدم هایم هستم، تمام آن شعرهای نیما را برایم بخواند.
دلم میخواست بگویم در تمام این مدت چه حالی بودم.
تصمیم ام را گرفتم و نامه ای نوشتم و تمام حرف های دلم را برایش گفتم....

زنگ آخر بود، داشتم نامه را برای بار هزارم میخواندم که یکدفعه آقای ناظم وارد کلاس شد.
کمی از امتحانات صحبت کرد و بعد از اندکی سکوت گفت وای به حالتان اگر بفهمم کسی تقلب کرده، حواستان باشد دست از پا خطا نکنید،
همین امروز شیفت صبح پایه سوم راهنمایی یک دختر را که اتفاقا در همین کلاس هم بود به خاطر دزدیدن سوالات امتحانی و پخش کردن اش بین بچه های کلاس، از مدرسه اخراج کردند و فرستادند به یک مدرسه دیگر. امتحاناتشان هم قرار است دوباره از اول برگزار شود.
بدنم یخ کرد و دست پایم شل شد، دیگر ادامه ی حرف های اقای ناظم را نمیشنیدم، نمیدانستم باید چه خاکی توی سرم میریختم، اخراج؟ انگار دنیا روی سرم خراب شد، تمام آن مدت داشت از مقابل چشمانم میگذشت و زل زده بودم به نامه...بغض داشت گلویم را خفه میکرد،
نامه را لای دفتری که تمام شعرهای نیما را برایش نوشته بودم گذاشتم و دفتر را در کیفم انداختم و به بهانه ی دل درد لای حرف های آقای ناظم از کلاس خارج شدم.
پس از چند هفته با هزار بدبختی آدرس خانه اش را پیدا کردم اما دیر شده بود، بعد از عوض شدن مدرسه اش اسباب کشی کرده و از آنجا رفته بودند، هیچ کس هم خبر نداشت کجا.
سرگردان بودم، سرگردان و آشفته.
تا یک مدت طولانی هر دختری که در خیابان چند ثانیه نگاهم میکرد فکر میکردم خودش است اما نه، هیچ وقت خبری نشد
مانده بودم با یک حس سرگردان...

دیروز مادرم یک کارتن دفتر و کتاب قدیمی آورد توی اتاق و گفت این ها را نگاه کن ببین اگر به دردت نمیخورد بیاندازیم دور!
جزوات و کتاب های اول دبیرستان بود، هر کدام را که برمیداشتم خاطره ای در ذهنم مجسم میشد، رسیدم به یک دفتر قدیمی، همان دفتری که در آن شعر های نیما یوشیج نوشته شده بود، خدای من اصلن یادم نبود کی و کجا این دفتر را گم کرده بودم، کی و کجا آن روزها به خاطرات پیوست.
لای دفتر را باز کردم، نامه ای که بعد از چهارده سال جرات خواندن اش را نداشتم، تنگی نفس و لرزش دست و دلم از دستخط آشفته ام معلوم بود، چشم دوخته بودم به خط اول نامه که تلفن همراهم زنگ خورد
مدیر انتشارات بود، بعد از سلام بی معطلی پرسید بالاخره نگفتی اسم این مجموعه ای که نوشتی چیست؟ کتاب که بدون اسم نمی شود...!
چشم دوخته بودم به خط اول نامه،
مدیر انتشارات سوالش را تکرار کرد
من در جمله ی اول نامه غرق بودم
در تمام آن روزها
لابه لای لبخندی تلخ آب دهانم را قورت دادم و در پاسخ به سوال مدیر انتشارت گفتم "چیزهایی هست که نمی دانی"
گفتم و تلفن را قطع کردم و هر صفحه ی دفتر را که ورق میزدم جمله ی اول نامه را با خودم تکرار میکردم، چیزهایی هست که نمی دانی، هیچ وقت ندانستی...

@Zahraa.a.p

خیلی دلگیرم...
از دنیا و آدم هاش...
دلم پر از غمِ...
پر از بغضم...
پر از حرف های نگفتم...

میشه مراقبم باشی؟!!!
خیلی خستم...
وقتی خوابم موهامو نوازش کن...
بذار بودنت رو خیلی حس کنم...
مراقبم باش من گناه دارم...

رها از شروع و پایان...

باروونه حسه خونه موندم ندارم:yahoo (101): کاش الان پسر بودم ...........
+

باز امشب دل ِ من غرق ِ گله شد بی تاب و بی رمق
بی حوصله شد
دردا که دوری دردا ای آرزوی ِ فردا تو بیا تو بیا
نداری خبر زحال ِ من نداری
که دل به جاده میسپاری
سحر ندارد این شب ِ تار ♪♪♫♫♪♪
مرا به خاطرت نگهدار
مرا به خاطرت نگهدار
سحر ندارد این شب ِ تار
https://upmusics.com/%D8%AF%D8%A7%D9...F%D8%A7%D8%B1/

چرا اینقدر از لهجه ی اصفهانی من خوشم میاد...ای خدااااااااااااااااا:((

اردیبهشت امسال یکی از پر اتفاق ترین ماه های زندگیم بود
از همون اولین روزاش تا اخرین روزش
دل کندنم از یه سری خاطره ها و ادما
فشرده شدن کارای دانشگاه
موندنم تو ی دوراهی سخت
ازدواج کردنم
ابله مرغون گرفتنم
و.... کلی اتفاق دیگه
امیدوارم خرداد ماه خوبی باشه برام
اولین روزش که گند بود:yahoo (110):
به امید روزای بهتر :yahoo (8):

نقل قول:

نوشته اصلی توسط enok

:yahoo (110):بازم حس ندارم
همشم خودتونین:yahoo (76):

دلوخ گفتم دلم تنگ شده و ندارم چاره :yahoo (12):

دلم گرف یهویی:(
اصلا منصفانه نیس:(
فقط دارم ب این فک میکنم که کی قراره خوشحال باشم ،واقعی ،ن تصنعی :(

این هفته انقدر هم روح و هم جسمش خسته شد که بعد از کلاسای امروز دانشگا کسی او را ندبد و حداقل تا صبح شمبه به کلی ناپدید شد.