در پاسخ به دوست عزیز milad235
نقل قول:
نوشته اصلی توسط
milad235
ممنونم از شما.
میشه کمی بیشتر در این مورد توضییح بدین
اگه چندتا کلمه شبیه نویندگی-گویندگی-گره خوردگی .... بیاد از کجا باید تشخیص بدم که "گ" صامت میانجی هست یا نشانه صفت مفعولی؟؟
من یه نکته خونده بودم که نوشته بود:اگر بعد از فعل حرف "گ" بیاید، "گ" خودش یک تکواز است
بازم ممنونم از راهنماییتون
حرف «گـ» در همه ی این موارد و همه ی مثالای مشابه اینا، صامت میانجیه. اونی که مهمه و باید تشخیص بدی، حرف «ـه / ه» هستش که پشت این «گـ» قایم شده. کافیه تشخیص بدی که این «ـه / ه» از چه نوعیه و برای ساختن چه جور کلمه هایی به درد می خوره. اون وخته که می تونی تشخیص بدی که «ـه / ه» (که ما به جاش حرف «گـ» رو توی کلمه می بینیم) باید یه تکواژ جداگونه شمرده بشه یا نه.
«ه» در پسوندِ صفت ساز ِ «ـــَ نده»، یک حرف از این پسونده و هیچ هویت و معنی مستقلی نداره. خیلی مشخصه که نمیتونه یه تکواژ جدا باشه، بلکه «ـــَ نده» روی هم یه تکواژه. توی بقیه موارد، «ه» یه تکواژ جداگونه س. تکرار می کنم که «گـ» فقط شکل تغییر پیدا کرده ی «ـه / ه» هستش که برای راحتی تلفظ، به جای «ـه / ه» میاد و معمولنم وختی میاد که کلمه ای که به «ـه / ه» ختم شده می خواد با حرف «ی» (تلفظش:i) یا «ا» (تلفظش: A) ادامه پیدا کنه، مثلا «ی مصدری» یا «ان جمع» یا پسوند «انه» بهش اضافه شه. اینا رو ببین:
سوختگی (سوخته + ی) / بی برنامگی (بی + برنامه + ی)/ رفتگان (رفته + ان)/ بچگانه (بچه + انه)
نکته ای رم که خونده بودی فراموشش کن. این جور افاضات غلط و قاعده تراشیدن های نمایشی فقط بچه ها رو گمراه میکنه. خدا همه مونو هدایت کنه.
شاد باشی.