افاضات شاعران به مناسبت عید غدیر!

[mahdi nazari]

از میرزا حبیب خراسانی


1.موسم خمّ غدیر است که با خمّ و غدیر
خورد باید می بر رغم سپهر غدّار!




2. جام عشق از حوض کوثر خورده ایم
ساقی و خمّ و غدیر ما علی ست

[mahdi nazari]

از ادیب الممالک فراهانی



1. مرا به روز غدیر آن پریوش دلخواه

چشاند شربتی از جامِ «والَ من والاه»





2. نگردی سست و بیهوش ار بنوشی صد هزاران خم
به ویژه چون بگیری جام در روز غدیر خم

[mahdi nazari]

از حزین لاهیجی




نشکند باده ی گلرنگ خماری که مراست
ساقیا جرعه ده از میکده ی خمّ غدیر

[mahdi nazari]

از صائب تبریزی



آخر ز فیض ساقی کوثر تمام سال
عید غدیر شد به مقیمان این دیار

[mahdi nazari]

از قاآنی شیرازی



شراب تاک ننوشم دگر ز خمّ عصیر (انگور)
شراب پاک خورم زین سپس ز خمّ غدیر

[mahdi nazari]

از جیحون یزدی




خم ّ غدیر پر ز الهی شراب بین
وز این شراب جان مخالف کباب بین

[mahdi nazari]

از خرم شیرازی




1.از بهر آن که عشق حقیقت کمال یافت
روزی نکو به دهر چو عید غدیر نیست





2. عید غدیر آمد و از بهر اهل دین
امروز، روزِ شادی و این اصل ِ دین ماست

[mahdi nazari]

از صغیر اصفهانی



1.فاش گویم در غدیر خم به امر کردگار
مصطفی در نصب حیدر دُرفشانی می کند





2. تو ز هر خم باده می خواهی به ساغر کن که من
از غدیر خم، می ِ کوثر به ساغر می کنم!

[mahdi nazari]

از ملک الشعرای بهار




در غدیر خم خطاب آمد ز حق بر مصطفی
تا علی را او ولی بر کهتر و مهتر کند

[mohaddeseh]

شعر قاسم صرافان

دست‌هايت را که در دستش گرفت آرام شد تازه انگاري دلش راضي به اين اسلام شد

دست‌هايت را گرفت و رو به مردم کرد و گفت:
مومنين! ( يک لحظه اينجا يک تبسم کرد و گفت

خوب مي‌دانيد در دستانم اينک دست کيست؟
نام او عشق است، آري مي‌شناسيدش : علي ست (۱)
من اگر بر جنگجويان عرب غالب شدم
با مددهاي علي ابن ابي طالب شدم

در حُنين و خيبر و بدر و اُحُد گفتم: علي
تا مبارز خواست «عمرِو عبدِوُد» گفتم: علي

با خدا گفتم: علي، شب در حرا گفتم: علي
تا پيام آمد بخوان «يا مصطفي»! گفتم: علي

هر چه مي‌گويم علي، انگار اللّهي ترم
مرغ «او ادني»ييم وقتي که با او مي‌پرم

مستجار کعبه را ديدم، اگر مُحرِم شدم
با «يَدُ الله» آمدم تا «فُوقِ اَيديهِم» شدم

تا که ساقي اوست سرمستند «اصحابُ اليمين »(۲)
وجه باقي اوست، «اِنّي لا اُحبُّ الافِلين»

دست او در دست من، يا دست من در دست اوست
ساقي پيغمبران شد يا دل من مست اوست

يکصد و بيست و چهار آيينه با هر يک هزار ـ
ساغر آوردند و او پر کرد با چشمي خمار

آخرين پيغمبر دلداده‌ام در کيش او
فکر مي‌کردم که من عاشقترينم پيش او

دختري دارم دلش درياي آرامش، ولي
شد سراپا شور و توفان تا شنيد اسم علي

کوثري که ناز او را قلب جنت مي‌کشيد
ناگهان پروانه‌ شد دور سر حيدر ‌پريد

روزگارش شد علي، دار و ندارش شد علي
از ازل در پرده بود آيينه دارش شد علي

رحمتٌ للعالمينم گرد من ديو و پري
مي‌پرند و من ندارم چاره جز پيغمبري

بعد از اين سنگ محک ديگر ترازوي علي است
ريسمان رستگاري تارِ گيسوي علي است

من نبي‌اَم در کنارم يک «نبأ» دارم «عظيم»
طالبان «اِهدنا» اينهم «صراطَ المستقيم»

چهره‌اش مرآتِ «ياسين»، شانه‌هايش «مُحکمات»
خلوتش «والطور»، شور مرکبش «والعاديات»

هر خط قرآنِ من، توصيفي از سيماي اوست
هر که من مولاي اويم، اين علي مولاي اوست

[mahdi nazari]

از شوریده

دلا باید که هر دم یا علی گفت

نه هر دم بل دمادم یا علی گفت

به صدق دل همیشه یاد او کرد

به هر پیچ و به هر خم یا علی گفت

دمی که روح در آدم دمیدند

زجا برخاست آدم یا علی گفت

چو نوح از موج طوفان ایمنی یافت

توکل کرد هر دم یا علی گفت

ز بطن حوت یونس گشت آزاد

ز بس در ظلمت یم یا علی گفت

عصا در دست موسی اژدها شد

کلیم آنجا مسلم یا علی گفت

نمی شد زنده جان مرده هرگز

یقین عیسی بن مریم یا علی گفت

رسول اله شنید از پرده غیب
ندایی آمد, آن هم یا علی گفت

نزول وحی چون فرمود سبحان

ملک در اولین دم یا علی گفت

علی در کعبه بر دوش پیمبر

قدم بنهاد آن دم یا علی گفت

به فرقش کی اثر می کرد شمشیر؟

گمانم ابن ملجم یا علی گفت!