مشاعره...

یا رب مباد از پا جانان من بیفتد....درد و بلای او کاش بر جان من بیفتد

دل آینه ی صورت غیب است ولیکن / شرط است که بر آینه زنگار نباشد

دوش مرغی به صبح می نالید /عقل و صبرم ببرد وطاقت وهوش

شبی یاد دارم که چشمم نخفت.......شنیدم پروانه با شمع گفت

شربت از دست دلارام چه شیرین و چه تلخ / بده ای دوست که مستسقی از آن تشنه تر است

تا تو در بند خویش مانی / کی تو را نزد دوست بار بود

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند............وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

دوش دیدم که ملایک در میخوانه زدند /گل ادم بسرشتند و به پیمانه زدند

در طریق عاشقی چون عاشقان / هرچه داری جمله دربازی خوش است

تا کی به تمنای وصال تو یگانه...اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

هر کس به زبانی سخن خود بیان کند/بلبل به غزل خوانی وقمری به ترانه

هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظرست......عشق بازی دگر و نفس پرستی دگر است

- - - - - - پست ادغام شده - - - - - -

nik عزیز......مصرع اولتون غلطه!

توام سررشته داری گر پرم سوی تو معذورم / که در دست اختیاری نیست مرغ بندبرپا را

آندم که مرا می زده بر خاک سپارید....زیر کفنم خمره ای از باده گذارید

دل گمان دارد که پوشیده است راز عشق را/شمع را فانوس پندارد که پنهان کرده است