ندارم هیچ امیدی به این دنیای تبعیدی..
سلام.
اول از همه ببخشید اگر عنوان مناسبی برای تاپیک ننوشتم،.
من رتبه اولین کنکورم ۱۲ هزار بود و این رتبه هر سال بیشتر شد تا امسال که مثل سال قبل ۹۴ هزار شد!شاید باورتون نشه ولی ذوق زده بودم که رتبه ام بالای صد هزار نشده.علت این پسرفت من این بود که صبح تا شب بیکار میچرخیدم و در طول این چند سال حتی یک صفحه مطالعه درسی نداشتم. کنکور سخت تر می‌شد و علم من ثابت. حتی بسیار کمتر هم شد سوادم. در طول این سال‌ها حواشی بسیار داشتم و اطرافیانم رو با رتبه های دروغین فریب دادم و اونها همچنان به من امید داشتن. تا امسال که همه چیز رو گفتم. بسیار شماتت شدم،سرم داد کشیدن،فحش دادن و خیلی زیاد تحقیرم کردن. ولی وضعیت من حکایتِ از ماست که برماست عه. من خیلی بچه درسخونی بودم و شرایط و اتفاقات عجیب و غریب منو به اینجا رسوند. الان هم کسی که همیشه از من بدش میومد به علت اختلاف طبقاتی خانواده هامون، پزشکی میخونه و میشنوم که به دوستانش منو اینطور معرفی میکنه: این همونه که چند بار رد شده و هیچی نمیفهمه. این آدم به زور کلی کلاس کنکور از دوران راهنمایی تونست قبول بشه یک جای خیلی دور افتاده. من هیچ کلاسی نرفتم،حتی مدرسه رو نصفه رفتم، یک خط درس نخوندم و رد شدم. حالا هم حقمه آدم عقده ای مثل این بنده خدا تحقیرم کنن. این آدم از بچگی با من مشکل داشت. به هر حال. امسال میخوام برم دانشگاه آزاد ثبت نام کنم و مرخصی بگیرم و برای ۱۴۰۰ نظام جدید بخونم. با شرایطی که من دارم، آیا امیدی هست؟!
