متن سخنرانی رئیس دانشگاه شنگولآباد در روز دانشجو!
دانشجو چیز مهمی است
با نام و یاد خدا و سپس با یاد سه دانشجویی که درسال ١٣٣٢ در دانشگاه تهران در راه استکبارستیزی جان خود را فدا کردند و طبق اطلاعاتی که در دست ماست، با برجام هم مخالفتهایی داشتند، سخنرانی خودم را به مناسبت روز دانشجو آغاز میکنم. عرض کنم خدمتتان که طبق تحقیقاتی که ما به عمل آوردیم، دانشجو چیز مهمی است. دانشجو چیزی است که آینده مملکت را میسازد و ما همچون چیزهایی... یعنی افرادی هستیم که به آینده مملکت خیلی فکر میکنیم. دانشجویان را بسیار دوست داریم و چون این عزیزان را دوست داریم، میخواهیم آخر عمری دوروبرمان پر از دانشجو باشد که تنها نباشیم. پس نپرسید که چرا برای دانشگاه تهران که ظرفیتش ٣٠هزار دانشجوست، ۶٠هزار دانشجو میگیرید. ما دوست داریم دوروبرمان شلوغ باشد، همه دور هم جمع شویم، دور یک کرسی، انار بخوریم، دانشجوها شیطنت کنند، ببریمشان زیر کرسی، گرم شوند، دوباره بیایند از سروکول ما بروند بالا، چنان بزنیم که از جا نتوانند بلند شوند. والا... شوخی نداریم که. حرمتها باید حفظ شود. بله... به این دلیل که ما خیلی دانشجودوستیم. یک طرحی را درانداختیم به اسم «دانشجوافزایی» و شعارش را هم گذاشتیم «با یه گل بهار نمیشه». اولش دوستان نگاه کردند و وحشتزده گفتند: امکانپذیر نیست! دانشجودونمون پاره میشه، ولی ما محکم ایستادیم و گفتیم نگران نباشید، دانشجو که بیاید روزیاش را هم با خودش میآورد! به هرحال طرح ما جا افتاد و دیدید که چقدر دانشجوها آمدند و استقبال کردند، بهطوری که یک مدت در هر کابینتی را باز میکردی، چهار تا دانشجو میافتاد پایین و البته روزیشان را هم با خودشان میآوردند و به یاری خدا عباس آقا توانست بعد از سالها بقالیاش را بکوبد و چهار طبقه موسسه آموزش عالی برود بالا.
درمقوله رشد علمی هم من از اعماق خودم به دانشجویان و اساتیدمان میبالم. امروز دغدغه همه کشور تولید علم است و الحمدلله پژوهش هم که دیگر سنوسال نمیشناسد. شما به میان مردم که بروید، میبینید از پسربچه ١٠ساله تا پیرمرد ٨٠ساله پایاننامههایشان را کامل کردهاند و از خوشحالی تکمیل آن به خیابانها آمدهاند و یکصدا فریاد میزنند پایاننامه دکترا، کارشناسی ارشد... مخصوصا درمیدان انقلاب. واقعا از این میزان تولید علم بنده خودم را خیس میکنم، اینقدر اشک میریزم.
علاقه جوانان به علمآموزی هم از قبل بسیار بیشتر شده است. باز آن موقع که ما دانشجو بودیم، وقتی به خانه میرفتیم، دست از درس و بحث میکشیدیم و زمانی را به استراحت اختصاص میدادیم اما امروز میبینم که این همسایه بغلی ما که دوجوان رعنا و دانشجو هستند، حتی درخانه هم لحظهای از بحث علمی غافل نمیمانند و فیالمثل دیشب یکیشان میگفت: سیا! به نظرت این فنتانیل رو با الاسدی قاطی کنم، اوور میشم؟ که کاملا مشخص بود درمورد شیمی صحبت میکنند.
درپایان ضمن خسته نباشید به همه دانشجویان جویای علم، دانشجویان جویای استاد، اساتید جویای دانشجو، روسای دانشگاه و کاسبین محل برای همه شما دانشجویان عزیز آرزوی توفیق داریم و همهتان را به حراست میسپاریم که خوب از شما مراقبت شود. انشاءالله.
