با این پیامی که گذاشتی حس میکنم خودت حرفتو نقص کردی، چون خودتم ته دلت دنبال اون حس خاص بودنی ; )نقل قول:
نوشته اصلی توسط poker_ch
هر کاری که ما توی این دنبا انجام میدیم یه بخشش برمیگرده به اینکه «نمیخوایم فراموش بشیم؛ نمیخوایم یادمون پاک بشه؛ میخوایم متفاوت باشیم»
اکثرمون جنون شهرت و دیده شدن داریم و میخوایم خاص باشیم؛ میخوایم احترام بیشتری نصیبمون بشه
درگیر هر نوع رقابتی میشیم تا نشون بدیم از همه بهتریم... هر غلطی میکنیم تا یادشون نره ما هم بودیم... از فنا واهمه داریم... بخاطر همینه که از درختا بگیر تا دیوارا و تخت جمشیدو علامت گذاری میکنیم تا حضورمون رو ثبت کنیم...
ولی حقیقت اینه که نه من و نه هیچکدوم از شما خاص نیستیم... این توهم خاص بودنو باید جدی گرفت چون بزرگترین اشتباهات افراد از همین موضوع نشأت میگیره
همه مون یه روز میمیریم... حالا دیر یا زودش معلوم نیس اما بالاخره اتفاقیه که برای هر انسانی (از بزرگترین پادشاهان بگیر تا پست ترین گدایان) میوفته و کاریش نمیشه کرد... شاید یه مدت والدین، همسر(ان)، فرزند(ان)تون براتون سوگواری کنن ولی فقط همینه... حتی اگر خود آلبرت اینیشتین هم باشید باز ممکنه یه روز فراموش بشید... ممکنه شهاب سنگ به زمین بخوره یا بهر علتی نسل انسان منقرض بشه؛ اما باز هم دنیا به چرخیدنش ادامه میده و هر کاری که شما انجام دادید نیست و نابود میشه...
همه تو این مورد مثل هم هستیم؛ حتی دلیل زاد و ولد انسان ها و حیوانات هم برای گذاشتن یادگاری و بازمانده از خودشونه؛ برای اینکه ژن هاشون در نسل های بعد بمونه و اینطوری اثر فناپذیر بودنو به خیال خامشون کم میکنن...
اما همه مون باید به این درک برسیم که فارغ از اینکه کی هستیم یا چی هستیم یه روز همه ش پودر میشه و میره رو هوا
باید به این درک برسیم که مهم نیستیم، خاص و ویژه نیستیم، فوق العاده نیستیم و اکثرمون انسان های معمولی هستیم بدون هیچ قدرت یا استعداد خارق العاده... حتی خیلیامون تا همین الان ضرری که به دنیا و اطرافیانمون وارد کردیم بیشتر از سودش بوده... مهم نیست اگه بخواید بگید در آینده جبران میشه؛ اگه همین الان بمیرید آیا از خودتون بعنوان یک فرد مفید یاد میکنید؟
این خود بزرگ بینی ها رو متوقف کنید
همیشه از آدمای متواضع بدم مبومد چون همین آدما مغرورترین ها، افاده ای ترین ها و خودشیفته ترین ها بودن... متواضع واقعی خیلی خیلی کم پیدا میشه (من که تا حالا همچین آدمی رو ندیدم)
مخاطبم شخص خاصی نبود و با همه تون بودم... یاد بگیرید شخص مهمی نیستید و وقتش که برسه، مهم نیست چه دستاورد یا آرزویی داشتید، همه ش بی معنی میشه...
تنها دلیلی که انسان برای یه هدف سگ دو میزنه، برای فرار از همین پوچی و بی معناییه... برای اینکه تلاش کردن و موفقیت براش قدرت، احترام، عزت، مقام و... میاره و حس میکنه زندگیش بیهوده نبوده و فناپذیری رو موقتا فراموش میکنه
ولی بدونید هر گلی زدید، به سر خودتون زدید و چند وقت بعد دیگه هیچکس شما رو یادش نمیاد
(بازهم میگم .. فکر نکنید مخاطبم فقط آقای بهنود محمودی بود... با همه بودم)
پ.ن: از امضای یکی از کاربرا خوشم اومد.. براتون میذارم (نام کاربریش رو یادم رفته وگرنه تگش میکردم)
پ.ن۲: امشب باز تایید ایمیل میزنم تا ۱۸_۱۹ دی... تا اون موقع بای تان : ))
