ونتابلک، تاریک‌ترین ماده‌ی روی زمین بوسیله‌ی نانولوله‌های کربن
همه ما به خوبی ماهیت تاریکی را می‌دانیم؛ تاریکی از خود ماهیت مستقل ندارد، تاریکی یعنی نبود نور. تاریکی چیزی است که همه‌ی ما پس از غروب خورشید با آن مواجه می‌شویم. مشاهده‌ی توده‌ای از تاریکی در روز روشن اما، بسیار برای ذهن ما عجیب است. چنین چیزی البته به شکل حیرت‌انگیزی ممکن است. در دل یک فویل آلومینیومی در آزمایشگاه Surrey NanoSystems، ماده‌ای قرار دارد که ونتابلک (Vantablack) نامیده می‌شود. یک ماده‌ی سرد متشکل از نانولوله‌های کربن که ۹۹/۹۶ درصد نوری که به آن تابیده می‌شود را کاملا جذب می‌نماید.
آنچه با آن روبرو هستیم بی‌شک تاریک‌ترین ماده‌ی روی زمین است و هرآنچه که توسط آن پوشانده شود، نوری را به چشمان شما منعکس نخواهد کرد که موجب می‌شود چشمان شما از درک جزئیات سطح و شمایل آن در یک زمینه‌ی روشن نیز عاجز بماند چه رسد که بدنبال شناسایی آن در تاریکی باشید. شاید با خود بگویید که فایده‌ی چنین ماده‌ای چیست؟
این ماده‌ی فوق تاریک، از یک فرآیند با سطح دمای پایین بهره می‌برد که امکان بکارگیری آن در وسایل نقلیه‌ی سری که نیاز به مخفی بودن دارند، یا بهره گرفتن از آن در تلسکوپ‌ها به منظور مشاهده‌ی افق‌های دوردست‌تر را فراهم می‌کند. ونتابلک علاوه بر پتانسیل بالای جذب نور، از نوعی ثبات حرارتی نیز بهره می‌برد که موجب مقاومت آن در برابر لرزش می‌شود و به همین سبب ماده‌ای ایده‌آل برای ساختار تلسکوپ‌ها محسوب می‌گردد. نهاد تحقیقاتی تولیدکننده‌ی این ماده گزارش کرده که در تلاش است مقادیر تولید ماده‌ی ونتابلک را افزایش داده تا آن را برای استفاده در موارد دفاعی و هوافضا آماده سازد. این شرکت اعلام کرده که هم‌اکنون اولین سفارش خود را تحویل داده و هم‌اکنون نیز در حال کار بر روی تولید نسخه‌ی تاریک‌تر از این نیز هست.
