نمایش نسخه قابل چاپ
من که کاسه صبرم خیلی کمه تا یه چیزی میشه زود میزنم به سیم آخر...ولی یه چیزی از رو تجربه بهتون بگم که اگر کسی تحقیرتون کرد شما هم باید مثل خودش تحقیرش کنین البته باسیاست...خیلی وقتا از بعضیا میشنوین که نباید مقابله به مثل کرد ولی من شدیدا مخالفم مثلا یه چند بار کسانی که تحقیرم کردن چیزی بهشون نگفتم اونا هم سواستفاده کردن و بدترشو انجام دادن که اگر همون اول جلوشو میگرفتم به بار دوم یا سوم یا حتی بیشتر نمیکشید...یه چیزی مثل حق و باطل میمونه که حق همیشه مقابل باطله نه در کنار باطل
دقیقا مثل خودش جلو دوستاش تحقیرش میکنی وگرنه اگه چیزی نگی پررو میشه و کارشو دوباره تکرار میکنه
خیلی شیک و با یه لبخند تمام عیبو ایراد و مشکلات خودشو جد ابادشو میاری جلوچشمش یکمم لحن تحقیر هم به حرفات میدی مثل خوش
تاثیرش از کتکم بیشتره:yahoo (4):
مقابله به مثل میکنم منم تحقیرش میکنم چون نه ادم بیخیالیم نه ادم با گذشتینقل قول:
نوشته اصلی توسط hamidhawk
زمان بروز چنین حالتی چه کاری می توان انجام داد؟ بهتر است یکی از موارد زیر را امتحان کنید:
زمانیکه احساس می کنید فردی با حالت تهاجمی با شما برخورد می کند می توانید بگویید: "ازت ممنونم اما فکر می کنم بهتر است توصیه هایت را برای خودت نگه داری" و یا: "خیلی سخاوتمندی ولی من نیازی به توصیه های تو ندارم"
همه این مسائل به دلیل خشم و نفرتی که در آنها وجود دارد، درست می شود و شما هم مجبور نیستید که بار مسئولیت زندگی آنها را به دوش بکشید. شاید آنها بخواهند که از خشم و نفرت خود به شما سهمی بدهند، اما این "هدیه" ای است که شما واقعاً نیازی به آن ندارید.
اگر به توصیه های آنها گوش کنید و هدیه های مسمومشان را قبول کنید، با این کار خشم و عصبانیت آنها را به درون خود راه داده اید. به خودتان اجازه انجام چنین کاری را ندهید. شما هیچ نیازی به این هدایا ندارید، از کنار آنها عبور کنید.
از پیشنهادت ممنونم : یکی دیگر از واکنش های مناسبی که در مقابل این افراد می توانید از خود بروز دهید این است که به آنها بگویید: "از پیشنهادت ممنونم" و بعد هم به ادامه کار خود بپردازید. با بیان این عبارت شما در حقیقت به بحث پایان می دهید. آنها منتظر هستند که شما از خود عکس العمل نشان دهید و زمانیکه این کار را انجام نمی دهید، دیگر چیزی برای گفتن نخواهند داشت.
ممنونم، شاید حق با تو باشه : "بایرن کیتی" در کتاب خود با عنوان: "عشقت را می خواهم – آیا حقیقت دارد؟" معتقد است که بهترین واکنش در مقابل این افراد: "ممنون، شاید حق با تو باشه" است. او اظهار می دارد زمانیکه نظرات دیگران سبب آزرده ساختن شما می شود، باید نگاهی عمقی به درون خود داشته باشید و ببنید دلیل اصلی این رنجش خاطرها چیست. با این کار هم عکس العمل شدید نشان نداده اید، هم بر روی خود دقیق تر شده اید. http://www.beytoote.com/images/stori...y/ra4-2417.jpg
دیگران تا زمانیکه شما به آنها اجازه ندهید، نمی توانند شما را بیازارند. در برخی مواقع بهتر است نگاهی به طرز برخورد خود با طرف مقابل داشته باشید و ببینید شما چه کاری انجام داده اید که او به خودش اجازه داده تا یک چنین پیشنهاداتی نسبت به شما ارائه دهد. آیا توانایی تغییر شرایط را دارید؟ آیا به واقع عقاید او صحت دارند؟
باید ببینید که چرا این اظهار نظر خاص باعث رنجش شما می شود. عکس العمل های شما، حرف های زیادی در مورد شخصیتتان می زند. در اینجا همه چیز مربوط به شماست و نه شخص مقابل.
اجازه دهید بداند که چه احساسی دارید : اگر به فکر تلافی کردن باشید، خودتان را بی ارزش می کنید. باید خیلی رو راست به او بگویید که نظرش شما را آزرده ساخته. البته باید این کار را در نهایت آرامش انجام دهید، به عنوان مثال: "زمانیکه به نظریات من بی توجهی می کنی و آنها را نمی پذیری، واقعاً ناراحت می شوم." فقط به آرامی بیان کنید و منتظر واکنش آنها بشوید. بهتر است این کار را زمانی انجام دهید که تک به تک با فرد مقابل تنها می شوید، این امکان وجود دارد که آنها خودشان هم متوجه نباشند که در حال آزار و اذیت شما هستند.
اگر چنین بحثی در محیط کار پیش آمد، می توانید ادامه بحث را به زمان دیگری موکول کنید، به عنوان مثال اگر یکی از همکارانتان به شما گفت: "من احساس می کنم تو نسبت به مسائل مختلف بیش از اندازه حساس هستی" به او بگویید: "ترجیح می دهم روی مسائل کاری تمرکز کنیم" و یا "الآن مسائل مهمتری برای انجام دادن وجود دارد، بهتر است به مسائل کاری توجه کنیم و موارد شخصی را بگذاریم برای بعد" با این کار، آنها را متوجه می کنید که هم از نظرشان خوشتان نیامده و هم کاملاً حرفه ای با آنها برخورد کرده اید.
زمانیکه در معاشرت با افرادی قرار می گیرید که شما را خوار می کنند، به یاد داشته باشید:
1- با تحقیر کردن متقابل، کارشان را تلافی نکنید.
2- طرز برخوردشان چیزهای زیادی در مورد آنها به شما می گوید، به راحتی می توانید درک کنید که دلیل همه این کارها، خشم و نفرتی است که وجودشان را فراگرفته و خودشان باید با آن کنار بیایند نه شما.
3- آیا می توانید از میان نظریات آنها برای خود یک "هدیه" پیدا کنید؟ می توانید به یکی از نقاط ضعف و یا قوت خود در بین نظریات آنها پی ببرید؛ اگر قوت بود آنرا افزایش دهید و اگر ضعف بود در پی جبران آن برآیید.
اگه کسی منو تو جمع تحقیرم کنه(که البته خییییلی کم پیش میاد) چون همه دورو بریام و اونایی ک منو میشناسن میدونن که تو زبون و حرف کم نمیارم....
ولی خب گاهی دوستای خیلی نزدیکم به شوخی این کارو میکنن که من سعی میکنم با لبخند بگذرونمش...ولی اگه طرف غریبه باشه یا دوست و آشنای دور، طوری جوابشو میدم که دیگه از این کارا نکنه....
اگه بی ادبی نباشه ی اس ب فکرم رسید ک اینو میگه:
" اخلاق سگی، یه خوبی داره.... ک دیگه هر روباه صفتی دورت جمع نمیشه"
اگه کسی بخواد تحقیرم کنه که خیلی کم پیش اومده منم فوری یه سوژه تاپ پیدا میکنم همونجا میکوبم تو صورتش...اقا گربه رو باید دم حجله کشت ضربه هم باید کاری باشه تا طرف دیگه از این کارا نکنه
وقتی ام که دوستام سوژم کنن باهاشون میخندم یه مقدار ناسزا همراه لبخند تحویلشون میدم(البته نه از اون خفناش هادر حد بیشعور)دفعه بعد که پاش افتاد چنان سوژش میکنم که خودم دلم براش میسازم
درنهایت من انقدام تهاجمی نیستم حال داشته باشم اینطور برخور میکنم حالم نداشته باشم اصلا طرفو ادم حساب نمیکنم یه دونه از اون نگاه های خفن بهش میندازم خودش ساکت میشه
نقل قول:
نوشته اصلی توسط hamidhawk
یه پوسخند میزنم و میگم از کوزه همون برون تراود که دراوست!!!!!!!!!!!!!
اگه منو کسی تحقیر کنه به او لبخند میزنم و دیگه با او حرف نمی زنم.
تاحالاتحقیرنشدم چون همه دوسم دارن:d
ولی اگه کسی بخاد تحقیر کنه من کم نمیارم جوری میکوبمش ک دیگه نتونه ازجاش بلند شه